kokorman knight

1η Ιουνίου Ημέρα Αμαλίας

2007-06-01T13:20:00.000+03:00

Επειδή πρώτα από όλα είμαστε άνθρωποι...

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...».

Μετά τιμής

+ΚΟΚΟΡΜΑΝ+

Συμβολική Κατάληψη στο Κοτέτσιον!

2007-05-03T21:18:00.000+03:00

κλειστόν λόγω αυστηρής λογοκρισίας

Στις 3 ΜΑΐΟΥ το ελληνικό παράρτημα της Διεθνούς Αμνηστίας διοργανώνει ΕΙΚΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΛΗΨΗ των ελληνικών blogs.(*) Στις 3 Μαΐου λοιπόν, αναδημοσιεύστε κι εσείς το κείμενο που ακολουθεί

(ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΑΥΤΟΥΣΙΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΑΜΝΗΣΤΙΑΣ)

Φαντάσου ότι είσαι ένας νέος 25 χρονών που μένεις σε μια χώρα, η οποία συστηματικά καταπιέζει την ελευθερία της έκφρασης. Οι περισσότερες ιστοσελιδες με θέμα τα ανθρώπινα δικαιώματα “μπλοκάρονται” από ένα εθνικό φίλτρο και δεν εμφανίζονται ποτέ στην οθόνή σου. Θέλεις να επικοινωνείς με ανθρώπους από όλο τον κόσμο κι έτσι χρησιμοποιείς το PalTalk, ένα chat room που αν και η έδρα του είναι στην Νεά Υόρκη αλλά πολλοί χρήστες του μιλάνε τη γλώσσα σου.

Στην ουσία είναι το παράθυρο του απομονωμένου κόσμου σου.Μια μέρα που έχετε μαζευτεί στο σπίτι σου με φίλους και μιλάτε με άλλους χρήστες στο chat room, εισβάλλουν ξαφνικά στις τρεις το πρωί 50 αστυνομικοί, σας χτυπάνε και σε φυλακίζουν σε πλήρη απομόνωση για 9 ολόκληρους μήνες χωρίς ποτέ να σου απαγγελθούν κατηγορίες.Περνάνε αυτοί οι μήνες και αφήνεσαι «ελεύθερος». Δε φοβάσαι να κατακρίνεις δημόσια την κυβέρνηση και υποστηρίζεις την αναγκαιότητα ειρηνικής αλλαγής της πολιτικής κατάστασης (στη χώρα σου είναι νόμιμο μόνο ένα πολιτικό κόμμα). Περίπου έξι βδομάδες μετά όμως, εκεί που κάθεσαι σε ίντερνετ-καφέ παρέα με τον αδερφό σου και διαβάζεις τα email σου και ειδησεογραφικά sites, σε πλησιάζουν άντρες της Ασφάλειας, σου φοράνε χειροπέδες και σε αναγκάζουν να τους οδηγήσεις σπίτι σου, όπου βρίσκουν και κατάσχουν, μία κάμερα, ένα κασετόφωνο, 2 CD και ένα βιβλίο που για κακή σου τύχη είναι απαγορευμένο επειδή υποστηρίζει την αναγκαιότητα δημοψηφίσματος για πολυκομματισμό στη χώρα.

Αν σε έλεγαν Truong Quoc Tuan και έμενες στο Βιετνάμ, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;Θα ήσουν σε ένα κελί σε πλήρη απομόνωση χωρίς καμιά επαφή με δικηγόρους ή συγγενικά πρόσωπα. Θα σε κατηγορούσαν για προπαγάνδα εναντίον του κράτους και θα αναρωτιόσουν, στα αλήθεια για ποιο λόγο και για πόσα κλικ του ποντικιού σου αντιμετωπίζεις 20 χρόνια κάθειρξη…

Ή φαντάσου να δουλεύεις ως δημοσιογράφος σε κινέζικη εφημερίδα.Τις παραμονές της 15ης επετείου από τη σφαγή στην πλατεία Τιενανμέν, σε συνάντηση του προσωπικού της εφημερίδας, σάς δείχνουν ένα μέμο από το Κεντρικό Τμήμα Προπαγάνδας για το πώς θα πρέπει να καλύψετε τις επετειακές εκδηλώσεις. Σε αυτό δίνονται οδηγίες στους εργαζόμενους στα ΜΜΕ να «κατευθύνουν σωστά την κοινή γνώμη», να «μην δημοσιεύουν ποτέ απόψεις που δεν είναι σύμφωνες με την επίσημη πολιτική» και να καταδίδουν στις αρχές τυχόν υποψίες που έχουν για συναδέλφους τους που επικοινωνούν με δημοκρατικά στοιχεία στο εξωτερικό.Εσύ κρατάς σημειώσεις από αυτό το μέμο και το στέλνεις με email από τον προσωπικό σου yahoo! λογαριασμό σε κάποιον γνωστό σου στην Αμερική που διαχειρίζεται ένα πολύ γνωστό κινέζικο website, το Δημοκρατικό Φόρουμ. Το email δημοσιεύεται την ίδια μέρα με το ψευδώνυμο “198964” στα ανεξάρτητα κινεζόφωνα websites του εξωτερικού που έτσι κι αλλιώς είναι απαγορευμένα στη χώρα.Σε συλλαμβάνουν μερικούς μήνες αργότερα. Η εταιρία Yahoo! θα έχει πολύ απλά δώσει τα στοιχεία του λογαριασμού της ηλεκτρονικής σου διεύθυνσης και την ακριβή τοποθεσία από την οποία στάλθηκε το επίμαχο email.

Αν το όνομά σου ήταν Shi Tao και έμενες στην Κίνα, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;Θα καταδικαζόσουν με την κατηγορία της προδοσίας κρατικών μυστικών σε 10ετή κάθειρξη. Η γυναίκα σου θα ανακρινόταν καθημερινά από τις αρχές και η δουλειά θα της πίεζε να σε χωρίσει, πράγμα που τελικά θα έκανε. Θα είχες ελάχιστη επαφή με την οικογένειά σου. Θα μεταφερόσουν σε φυλακές υψίστης ασφάλειας και θα σου απαγόρευαν γράφεις ή να διαβάζεις. Η Επιτροπή Προστασίας Δημοσιογράφων θα σου απένειμε το Διεθνές Βραβείο Τύπου για την Ελευθερία, το οποίο φυσικά δε θα μπορούσες να παραλάβεις.

Φαντάσου να μπορούσες να απελευθερώσεις τον Truong Quoc Tuan και τον Shi Tao. Μπορείς! Μπες στο http://www.amnesty.org.gr/ και πάρε μέρος στην εκστρατεία της Διεθνούς Αμνηστίας για την ελευθερία της έκφρασης στο ίντερνετ.

H ΣΚΥΛΛΑ (Μέρος ΙΙ)

2006-09-03T04:45:00.000+03:00

Επιπρόσθετον: Δυστυχώς η Εθνική μας δεν κέρδισε στον τελικό. Ίσως να έπρεπε να μην είμαι τόσο τεμπελόσκυλο και να ολοκληρώσω το δεύτερο μέρος, αν και νομίζω, παραφράζοντας την Βασίλισσα Θεοδώρα, ότι "καλόν φέρετρον το αργυρούν μετάλλιον εστί". Συγχαρητήρια στα παιδιά της εθνικής μπάσκετ και πάλι. Μαζί και στα εύκολα και στα δύσκολα. Και στη πρώτη και στη τελευταία θέση, αν και πιστεύω ότι αυτή η ομάδα έχει πολλές διακρίσεις να κερδίσει ακόμα.

Προσωπικά εγώ περιμένω το δικό μου "κυπελλάκι" να φτάσει από την Ιαπωνία. Λέγεται Sharp Zaurus 3200 και είναι ένα υπερμεγέθες pda ή ένα λιλιπούτειο PC, ανάλογα πως το βλέπει κανείς. Τρέχει linux, διαθέτει σκληρό δίσκο 6gb, 416mhz επεξεργαστή, και υποδοχές για cf και sd. Κάνει πάνω κάτω ότι μπορεί ένα κανονικός υπολογιστής: Μπαίνει στο ίντερνετ, διαβάζει αρχεία του microsoft office και pdf, έχει φανταστική οθόνη για να βλέπεις φωτογραφίες και να παρακολουθείς βίντεο και επίσης καλό ήχο για να ακούς τα αγαπημένα σου mp3. Όταν με το καλό μου το φέρει ο ταχυδρόμος, θα είμαι σε θέση να γράψω μία εκτεταμένη επισκόπηση γιατί γνωρίζω ότι υπάρχουν πολλά άτομα τα οποία ενδιαφέρονται για το συγκεκριμένο μοντέλο.

Μέχρι τότε καλά να περνάτε ότι και αν κάνετε!

Μετά τιμής,

+ΚΟΚΟΡΜΑΝ+

______________________________________________________________________________________

Υποσχέθηκα στη Ροδιά να γράψω το δεύτερο μέρος της Σκύλλας, ξημερώματα Κυριακής όπως η ίδια μου το 'χε ζητήσει. Λόγω του γενικού εορταστικού κλίματος της εθνικής δεν πρόλαβα να το ολοκληρώσω εγκαίρως. Ευελπιστώ να το αναρτίσω εντός της εβδομάδας.

Από την άλλη είμαι και εγώ προληπτικός και δεν θα μπορούσα να μην κάνω μια μικρή ανανέωση για χάρη της εθνικής ομάδας μπάσκετ της Ελλάδας. Ποιος ξέρει αν υπάρχει πραγματικά μια μεταφυσική σχέση των γραφομένων μου με την πορεία της εθνικής ομάδας όπως μου υπέδειξε η Ροδιά; Από την άλλη αν δεχθούμε αυτό που λένε, ότι δηλαδή το κούνημα των φτερών της πεταλούδας στην Κίνα προκαλεί τροπικές καταιγίδες στην Βραζιλία, τότε γιατί όχι; Τέλος πάντων, δε θα μπορούσα να αρνηθώ στη Ροδιά οποιαδήποτε χάρη και αν μου ζητούσε.

Έτσι το δεύτερο μέρος των περιπετειών της παιχνιδιάρας και ναζιάρας Σκύλλας, ενός βροντόσαυρου κουταβιού ηλικίας 3 εκατομμυρίων και πλέον χρόνων, θα ενσωματωθούν στο πόστ αυτό λίγο αργότερα και αυτό το κείμενο θα μεταφερθεί στον παράδεισο όπου πάνε όλα τα σβησμένα κείμενα από τον διορθωτή κειμένου του blogger.

Προς το παρών, προϊδεαζω τους ευγενείς αναγνώστες ότι η συμπαθεστάτη νεαρή βροντοσαυρίνα με τα πουά, θα κάνει πολλά μακρινά ταξίδια σε εξωτικούς προορισμούς για να ζήσει καινούργιες εμπειρίες και να γνωρίσει πολλούς νέους φίλους. Πρώτος της σταθμός θα είναι η Ιαπωνία.

Κλείνοντας, θα θελα να ευχαριστήσω τη Ροδιά για τα καλά της σχόλια και τον ταγματάρχα για την απονομή των ευσήμων. Επίσης ευχαριστώ όλους όσους μπήκανε στο κόπο να επισκευθούν το κοτέτσιόν μου. Όλοι σας έχετε χαιρετισμούς και πολλά πολλά φιλάκια από την Σκύλλα. Τέλος, εύχομαι κάθε επιτυχία στην εθνική μας και να έρθει πίσω στην πατρίδα τροπαιοφόρος.

Μετά Τιμής,

+ΚΟΚΟΡΜΑΝ+

Η ΣΚΥΛΛΑ

2006-09-01T00:33:00.000+03:00

Με αφορμή το ενδιαφέρον άρθρο της 11ης Ιουλίου του 2006, από τον JustAnotherGoneOff στον διαδικτυακό τόπο Laputa, http://teleologikos.wordpress.com/2006/07/11/c-unoaac-aai-assiae-oynao-assiae-oooeeu-oaeiuiaii-dhio-aeiaoaeeayaoae-eae-c-nasa/ με αντικείμενο τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη στη στήλη Παρά – Ιστορικά, παραθέτω τη δική μου εκδοχή για την ύπαρξη και είδος του συγκεκριμένου τέρατος, βασισμένη στις ιστορικές πηγές, τη σχετική παγκόσμια βιβλιογραφία καθώς και τα αρχαία κείμενα που φωτίζουν σκοτεινές πτυχές του θέματος, ανεξερεύνητες έως σήμερα.

Η Σκύλλα λοιπόν ήταν ένας μεγάάάάάάάάάάάάάάάάάάάλος θαλάσσιος θηλυκός δεινόσαυρος. Ήταν χαριτωμένη και ναζιάρα. Ζούσε μόνη και ευτυχισμένη σε ένα μικρό νησάκι κάπου στο Βόρειο Αιγαίο. Κατά την εποχή των Αργοναυτών και του Οδυσσέα τα περισσότερα όντα είχαν πάνω κάτω τη μορφή που έχουν και σήμερα, αλλά είχαν μείνει και διάφορα ζωάκια από την εποχή της πλειστοκαίνου, όχι πολλά όμως, για αυτό ένιωθαν μοναξιά.

Η Σκύλλα έφτανε αισίως στα 3.484.392 και κάτι ψηλά χρόνια της. Παρά το γεγονός ότι γεννήθηκε από την αρχή του χρόνου της ζωής στη γη ήταν ακόμη ένα μικρό κουτάβι. Άνηκε στο είδος των Βροντοσαύρων, δεν έμοιαζε όμως με τους άλλους βροντόσαυρους. Το είδος της Βροντόσαυρους Κανίνους Δαλμάτιους ήταν από τα πρώτα που εμφανίστηκαν ποτέ στον πλανήτη και έτσι η Σκύλλα γεννήθηκε με 12 πόδια και 6 κεφάλια. Είχε ύψος 33 μέτρα και αυτό την έκανε καμιά φορά να υποφέρει από ιλίγγους. Ζύγιζε μόλις 12 τόνους βάρος, άλλα η ίδια ένιωθε ότι είχε ψωμάκια στην περιφέρεια και έκανε δίαιτα για να τους ρίξει στους εντεκάμιση. Είχε επίσης πράσινο βαθύ χρώμα και μια μεγάλη όμορφη ουρά. Ήταν η μόνη στο είδος της.

Η αγαπημένες της ασχολίες ήταν το διάβασμα, οι βόλτες στην εξοχή, το κολύμπι, το καλό φαΐ, τα χάδια, τα παιχνίδια στο πλέιστεσιον, το φλοπ φλοπ το κυνήγι πεταλούδων, η συλλογή γραμματοσήμων και γενικά ότι θα άρεσε σε ένα σημερινό σκυλάκι Δαλματίας.

Το μεγαλύτερο πάθος της όμως ήταν η μουσική. Κάθε Κυριακή η Σκύλλα έπαιρνε το τρομπόνι της, τη φυσαρμόνικα και το τύμπανο και έπαιζε σονάτες του Μπετόβεν, φανκ τζάζ και Τιρολέζικες φούγκες. Το τρομπόνι ήταν ειδική παραγγελία του Ηφαίστου, ο οποίος έφτιαξε και την ασπίδα του Αχιλλέα. Η φυσαρμόνικα ήταν δωράκι του Πάνα, ενώ το Τύμπανο της το χάρισε ο ίδιος ο Ορφέας που εκείνη την εποχή ήταν και ο πρώτος ροκάς.

Η μουσική της ήταν τόσο υπέροχη που έφτανε μέχρι και πάνω στους ουρανούς όπου ήταν το σπίτι των Θεών. Μόλις την άκουγαν οι δώδεκα Θεοί έκαναν πάρτι. Η Σκύλλα συμμετείχε κάθε χρόνο στον Πανελλήνιο Μουσικό Διαγωνισμό που γινόταν στην Ολυμπία, όπου έπαιρνε πάντα το πρώτο βραβείο στην κατηγορία της, γιατί δεν είχε άλλον ανταγωνιστή. Είχε μαζέψει ήδη 720 βραβεία και ένιωθε πολύ περήφανη για αυτά.

Η Σκύλλα ήταν καλή, ευγενική και αξιαγάπητη. Όλοι τη λατρεύανε. Επειδή όμως ήταν κάπως μακριά λίγοι άνθρωποι ερχόταν να την επισκεφτούνε. Οι περισσότεροι άνθρωποι που την έβλεπαν από κοντά ήταν κυρίως οι διερχόμενοι ναυτικοί που τύχαινε να περνούν από το νησάκι της με τα καράβια τους. Τότε η Σκύλλα τους τρατάριζε σπιτικά φοντανάκια και λικέρ βύσσινο για το ταξίδι.

Στην αρχή του χρόνου, ο πρώτος – και μόνος!- άνθρωπος που την επισκεφτόταν και μάλιστα συχνά ήταν ο Μαθουσάλας. Ήταν μόλις 385 χρονών, νεότατος, στο άνθος της ηλικίας του τότε. Ήτανε καλός φίλος και της κρατούσε συντροφιά. Δυστυχώς όμως από τα 879 του χρόνια, άρχισε να νιώθει έντονους ρευματισμούς και έτσι τώρα τελευταία δεν ερχόταν και πολύ συχνά.

Πιο συχνά την έβλεπε ο μάντης Τειρεσίας μαζί με το φίλο του τον μάντη Κάλχα. Της έλεγαν τα νέα από όλον τον κόσμο και ανταποκρίσεις από τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Επίσης προέβλεπαν και τον καιρό, αλλά πολλές φορές μαλώνανε μεταξύ τους για το ποιος θα κάνει την καλύτερη πρόβλεψη.

Πολλοί άλλοι αοιδοί και ποιητές έρχονταν στο νησί για να μοιραστούν μαζί της λίγες στιγμές γαλήνης και ηρεμίας. Ο Δημόδοκος και ο Φήμιος ξελαρυγγιάζονταν για το ποιος έχει την καλύτερη φωνή, ενώ ο Όμηρος της συνέθεσε το έπος «Δαλματιάδα» ειδικά για αυτήν.

Επειδή δεν είχε και πολλά να κάνει στο νησάκι της, η Σκύλλα αρκετές φορές έπαιρνε την απόφαση να πάει σε διάφορα μέρη για να επισκεφτεί εκείνη τους φίλους της. Έτσι έβαζε το καλό της πουά φόρεμα με τις ροζ βουλίτσες και τα 6 καπελίνια της – ένα για κάθε κεφάλι- και το μεγάλο της ροζ φιόγκο – προπέλα και ταξίδευε σε διάφορες κοντινές και μακρινές χώρες.

Στη Αθήνα πάντα η άφιξή της σήμαινε το γεγονός της χρονιάς και οι Αθηναίοι προς τιμήν της έριχναν τα τείχη για να περάσει, διότι όπως είπαμε, μπορεί για το είδος της να ήταν λεπτή, τσαχπίνα και μικροκαμωμένη, αλλά για τα ανθρώπινα δεδομένα ήταν κάπως «γιοματούλα».

Οι φιλόσοφοι και οι ρήτορες σκοτώνονταν ποιανού η σειρά θα μπει πρώτη για την απαγγελία λόγων προς τιμήν της Σκύλλας, αλλά εκείνη, σαν καλό κατοικίδιο, ήταν πολύ αγαθή για να καταλάβει τις περικοκλάδες των λογίων. Προτιμούσε τα μπισκότα και τα ζαχαρωτά που της έδιναν.

Στη πολεμόχαρη Σπάρτη, της έκαναν υποδοχή και άγημα και στη συνέχεια παρέλαση αρμάτων. Της Σκύλλας της άρεσαν αυτές οι εκδηλώσεις με παρελάσεις, χορούς και ακροβατικά. Με το πέρας των εκδηλώσεων, έκανε και εκείνη τα δικά της σαν ανταπόδοση της φιλοξενίας. Το αγαπημένο της νούμερο ήταν να στηρίζει 6 μπάλες αερόστατα με τα κεφάλια της, χωρίς να πέσουν κάτω στο έδαφος. Τα κατάφερνε πολύ καλά και κέρδιζε το ζεστό χειροκρότημα των θεατών, που την έραιναν με λουλούδια και πολύχρωμες σερπαντίνες.

Στο δρόμο της επιστροφής δεν ξεχνούσε να πάει στην ξαδέρφη της, την Λερναία Ύδρα που ζούσε στην περιοχή έξω από το Ναύπλιο. Η ξαδέρφη Λερναία Ύδρα ή Ύδρα σκέτο που είναι και το χαϊδευτικό είναι κατά 800.000 χρόνια μεγαλύτερη της Σκύλλας. Το γένος της είναι Τυραννόσαυρους Κανίνους Γκριφόνιους. Με τα εννιά της κεφάλια είναι η πιο σοφή από όλα τα τερατίδια, αν εξαιρέσουμε την γιαγιά τους Έχιδνα που είναι η σοφότερη και γηραιότερη όλων. Βέβαια, η Ύδρα μπορεί να ξέρει πολύ περισσότερα πράγματα από την Σκύλλα (εδώ που τα λέμε η Σκύλλα δεν πολυσκοτίζεται για εγκυκλοπαιδική μόρφωση, της αρέσει η ποίηση και τα μυθιστορήματα, ιδίως αυτά της επιστημονικής φαντασίας του Λουκιανού, με τους Σεληνάνθρωπους και τα πλωτά νησιά) , άλλα είναι και εξαιρετικά κουτσομπόλα. Δεν αφήνει λέξη να πάει χαμένη και γνωρίζει όλα τα μυστικά για τους πάντες και τα πάντα. Και τι δεν της λέει. Για το που και με ποια τσιλημπούρδησε ο Διας, χθες βράδυ και πως του έφερε τον κόπανο η Ήρα στο κεφάλι μόλις επέστρεψε μεθυσμένος στο σπίτι. Πως ο Διόνυσος νοθεύει το κρασί και το πουλάει για νέκταρ Α’ ποιότητος. Πως η Μήδεια τα έφτιαξε με τον Ιάσονα και πως τα χαλάσανε. Όσο για αυτόν τον Ηρακλή... τι αγριάνθρωπος... ce n’ est pas possible! Τι απαίσια μοντέλα φοράει… τελείως άκομψος. Μόνο να τρέχει ξέρει και να πραγματοποιεί άθλους, όπως το να καθαρίζει σταύλους και να τιθασεύει άγρια άλογα και ταύρους.

Μπροστά όμως στον γελαδάρη τον Ηρακλή με την επίσης βουβάλα γυναίκα του την Ζήνα, τη βασίλισσα των Αμαζόνων, η οποία δεν κοιτάζει να χάσει κανένα κιλό, αλλά φοράει και αυτά τα στενά αποκαλυπτικά δερμάτινα, σα δε ντρέπεται η ξετσίπωτη. Ενώ ο ανιψιός του ο Θησέψ, τι αρχοντιά, τι χάρη... τα καλύτερα μοντελάκια από την Οδό Ερμού στην Αθήνα αγόραζε και ήταν και καλλιεργημένος... ήξερε και τα εικοσιτέσσερα γράμματα της άλφα βήτα και μετρούσε μέχρι και το δέκα... αμέ!

Η καημένη η Σκύλλα, στεναχωριόταν που άκουγε αυτά τα πράματα για το φίλο της τον Ηρακλή και τη φιλενάδα της τη Ζήνα γιατί κάθε καλοκαίρι περνούσαν από το νησάκι της για διακοπές. Η αλήθεια να λέγεται ότι η Ζήνα ήταν λίγο στρουμπούλω γιατί είχε παρατήσει κομμάτι τις fitness- εκστρατείες προς εκπολιτισμό βαρβάρων και ο Ηρακλής ασχολούνταν πολύ με το bodybuilding και την δράση, από το να διαβάζει Coelho και να μελετάει με πάθος την διακύμανση της τιμής των μενίρ, όπως θα έκανε κάθε μοντέρνος άνθρωπος της εποχής του, αλλά και οι δύο ήταν χρυσές καρδιές και πολύ αγαπούσαν τη Σκύλλα, άλλα δεν διέκοπτε την Ύδρα γιατί φοβόταν μη στεναχωρήσει την πολυαγαπημένη ξαδερφούλα της. Τόσο αγαθή ψυχή είχε.

Ο ποιο κοντινός συγγενής της Σκύλλας ήταν βέβαια η χαριτωμένη αδελφούλα της η Χάρυβδη, η οποία όμως ήταν πολύ βαριά και δυσκίνητη για να διανύσει μεγάλες αποστάσεις, και έτσι έμενε στο δικό της νησί. Έπινε κάθε μέρα τόνους νερό, και ο γιατρός της είχε συστήσει πολλά θαλασσινά μπάνια, και έτσι που την έχανες, που την έβρισκες σε κάποια παραλία να λιάζεται. Παρά το γεγονός ότι ήταν αδέρφια η Σκύλλα και η Χάρυβδη δεν έμοιαζαν καθόλου ούτε στην εμφάνιση ούτε στο είδος. Η Χάρυβδη ήταν τεράστια σε όγκο και σκληρή σαν βράχος. Άλλα μέσα από την φαινομενικά άγρια όψη της κρυβόταν μια καλοσυνάτη ύπαρξη, όπως ήταν άλλωστε και η αδερφή της.

Η Σκύλλα όταν έβγαζε τα ρούχα για μπουγάδα, καμιά φορά ξεχνιότανε και τραγουδούσε όλο τσακίρ κέφι. Δυστυχώς όμως, στα φωνητικά δεν τα πήγαινε τόσο καλά. Ουσιαστικά ήταν τόσο παράφωνη και οι τσιρίδες της τόσο οξείες ώστε προκαλούσε άθελά της παλιρροιακά κύματα που ανέτρεπαν τα διερχόμενα καράβια και τότε ένας Θεός ξέρει τι τραβούσε η καημένη η Σκύλλα για να βάλει τους ναύτες που έπεφταν από την κουπαστή στη θάλασσα πίσω στη θέση τους.

Μια μέρα ο Οδυσσέας είχε στοιχηματίσει με τους συντρόφους του ότι θα καταφέρει να αντέξει όλο το τραγούδι της Σκύλλας και για να μην πέσει στη θάλασσα από τα κύματα δέθηκε στο κατάρτι του πλοίου του. Περίμενε λοιπόν πότε η Σκύλλα θα βάλει να στεγνώσουν τα πουά της φορέματα και θα αρχίσει τις άριες και τις καλτσονέτες και κρυφά κρυφά έφτασε όσο ποιο κοντά μπορούσε με το πλοίο του για να την ακούσει, αλλά δυστυχώς για εκείνον, τα ρεύματα που προκλήθηκαν από το παλιρροιακό κύμα τον έστειλαν στο Νησί της Κίρκης, συναδέλφου της Ματζίκα Ντε Σπέλ, που τον μετάτρεψε σε σαρανταποδαρούσα ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων και περίμενε ο έρμος 20 χρόνια μέχρι να λυθούν τα μάγια και να γυρίσει πίσω στην Ιθάκη.

Γύρω γύρω από το νησάκι της, η Σκύλλα έβλεπε το μαγευτικό ηλιοβασίλεμα ανάμεσα από τις Συμπληγάδες Πέτρες. Η Σκύλλα ήταν πολύ ευτυχισμένη γιατί είχε τόσα όμορφα αξιοθέατα εκεί κοντά της. Ακριβώς στο διπλανό νησάκι ζούσαν οι πολύ όμορφες και κατάξανθες γειτόνισσές της, οι σειρήνες, οι οποίες αν και ωραίες στην εμφάνιση ήταν πολύ σνομπ και δεν έδιναν αυτόγραφα στους ανθρώπους που πήγαιναν να τις θαυμάσουν. Την Σκύλλα όμως την καλοδέχονταν και ήταν το επίσημο κατοικίδιό τους. Την άφηναν μάλιστα να συνοδεύει τα τραγούδια τους με το τρομπόνι της.

Της Σκύλλας της άρεσαν ιδιαίτερα οι παράξενες ιστορίες που οι γέροι ναυτικοί της έλεγαν με κατανυκτική ευλάβεια. Ιδίως, όταν της μιλούσαν για μέρη μακρινά και εξωτικά όπου εκεί υπήρχαν τεράστιες φάλαινες και χταπόδια. Τότε η Σκύλλα έβαζε τη φαντασία της να δουλέψει και προσπαθούσε να φανταστεί πως θα ήταν αν η ίδια ήταν ένα τεράστιο χταπόδι. Κατά βάθος της άρεσε που ήταν βροντόσαυρος, γιατί από ότι φαίνεται τα χταπόδια δεν ξέρουν να παίζουν τρομπόνι. Άλλα πάλι δεν είχε τύχει να συναντήσει κανένα για να το ρωτήσει.

(..... Συνεχίζεται.....)

Το παρόν αφιερώνεται εξαιρετικά στην Ροδιά που μου έδωσε το έναυσμα να το γράψω.

+ΚΟΚΟΡΜΑΝ+

HIROSHIMA ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ...

2006-08-06T12:54:00.000+03:00

Το Αμερικανικό Υπουργείο Χωροταξίας, Οικισμού και Περιβάλλοντος συμβάλλοντας πάντα στην αναβάθμιση των θεμελιωδών δικαιωμάτων του σύγχρονου ανθρώπου για μία καλύτερη ποιότητα ζωής στην πόλη, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του Πλανήτη, εφαρμόζει ένα πρωτοποριακό πρόγραμμα σε πιλοτικές πρωτεύουσες σταθμούς.

Ήδη το πρόγραμμά μας με τίτλο "Μετατροπή Πόλεων σε Άρτια Οικόπεδα για την Κατασκευή Wal - Mart και McDonald's", εφαρμόστηκε με ικανοποιητικά αποτελέσματα σε μερικές από τις κάτωθι πόλεις όπως δείχνουν όλα τα στοιχεία που συγκεντρώσαμε

Δρέσδη - Γερμανία
Χιροσίμα - Ιαπωνία
Ναγκασάκι- Ιαπωνία
Βελιγράδι - Σερβία
Βαγδάτη - Ιράκ

Το πρόγραμμα αυτό βεβαίως δεν περιορίζεται μόνο σε αυτές τις πόλεις, άλλα έχει εφαρμοστεί επιτυχώς και σε μικρότερες χώρες όπως πχ. το Βιετ Ναμ, η Κορέα, η Λιβυή ή το Αφγανιστάν. Επίσης, συνεργαζόμαστε στενά και με το Υπουργείο Χωροταξίας Οικισμού και Περιβάλλοντος του Ισραήλ για την περιβαλλοντική αποκατάσταση του Λιβάνου και ομόρρων περιοχών.

Μετά τα πρώτα ενθαρρυντικά βήματα, καταρτίζουμε πρόγραμμα περιβαλλοντικής ανακούφισης της αστικής ζώνης πόλεων όπως η Πιονγκ -γιανγκ στη Βόρεια Κορέα καθώς και η Τεχεράνη στη Περσία. Σε μεσοπρόθεσμη βάση σειρά έχουν η Δαμασκός και σε μακροχρόνια --γιατί όχι-- το Πεκίνο και η Μόσχα, εάν αυτό κριθεί απαραίτητο.

Και μην ξεχνάτε ποτέ το σλόγκαν μας: "Σήμερα οι δικές τους πόλεις, αύριο και η δική σας".

Με εγκάρδιους χαιρετισμούς

Dr. Κοντού Λίζα

Υπεύθυνη επικοινωνιών, τύπου, και προπαγάνδας Υπουργείου Χωροταξίας Οικισμού και Περιβάλλοντος ΗΠΑ.

ΙΣΡΑΗΛΙΝΟ "ΛΙΦΤΙΝΓΚ"

2006-08-04T11:07:00.000+03:00

Associated Press
Το πριν και μετά τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς μιας περιοχής της Βηρυτού

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=728786&lngDtrID=245

ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΟΔΗΓΙΕΣ ΧΡΗΣΗΣ.

Δευτερονόμιον

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α' (1-8)

Ούτοι είναι οι λόγοι, τους οποίους ελαλησεν ο Μωυσής προς πάντα τον Ισραήλ, εντεύθεν του Ιορδάνου, εν τη ερήμω, εν τη πεδιάδι κατέναντι Σουφ, μεταξύ Φαράν, και Τοφέλ, και Λαβάν και Ασηρώθ, και Διζαάβ. Ένδεκα ημέραι είναι από Χωρήβ, δια της οδού του όρους Σηείρ, έως Κάδης-βαρνή. Και το τεσσαρακοστόν έτος, τον ενδέκατον μήνα, τη πρώτη του μηνός, ελάλησεν ο Μωυσής προς τους υιούς Ισραήλ, κάτα πάντα όσα προσέταξεν εις αυτόν ο Κύριος περί αυτών. Αφού επάταξε τον Σηών βασιλέα των Αμορραίων, όστις κατώκει εν Εσεβών και τον Ωγ βασιλέα της Βασάν, όστις κατώκει εν Ασταρώθ εν Εδρέϊ, εντεύθεν του Ιορδάνου, εν τη γη Μωάβ, ήρχισεν ο Μωυσής να διασαφήση τον νόμον τούτον, λέγων, - Κύριος ο Θεός ημών ελάλησε προς ημάς εν Χωρήβ λέγων, Αρκεί όσον εμείνατε εν το όρει τούτω. Στρέψατε και αμιλουθήσατε την οδόν σας, και υπάγετε εις το όρος των Αμορραίων, και εις πάντας τους περιοίκους αυτόύ, εις την πεδιάδα, εις το όρος και εις την κοικλάδα, και εις την μεσημβρίαν και εις τα παράλια, την γην των Χαναναίων, και τον Λίβανον, έως του μεγάλου ποταμού, του ποταμού Ευφράτου. Ιδού εγώ παρέδωκα εμπροσθέν σας την γην. Εισέλθετε και κυριεύσατε την γην, την οποίαν ώμοσε Κύριος προς τους πατέρας σας, προς τον Αβραάμ, προς τον Ισάακ, και προς τον Ιακώβ, να δώσει εις αυτούς και εις το σπέρμα αυτών μετ' αυτούς.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Κ' (10 -17)

Όταν πλησιάσης εις πόλιν για να εκπολεμήσης αυτήν, τότε κάλεσον αυτήν εις ειρήνην. και εάν σοι αποκριθή ειρηνικά, και ανοίξη εις σε, τότε πας ο λαός ο ευρισκόμενος εν αυτή θέλει γείνει υποτελής εις σε, και θέλει σε δουλεύει. εάν όμως δεν κάμη ειρήνην μετά σου, αλλά σε πολεμήση τότε θέλεις πολιορκήσει αυτήν. και αφού Κύριος ο Θεός σου παράδωση αυτήν εις τας χειράς σου, θέλει πατάξει πάντα τα αρσενικά αυτής εν στόματι μαχαίρας. τας δε γυναίκας, και τα βρέφη, και τα κτήνη, και πάντα όσα ευρίσονται εν τη πόλει, πάντα τα λάφυρα αυτής, θέλει λάβει εις σεαυτόν, και θέλεις τρώγει τα λάφυρα των εχθρών σου, όσα Κύριος ο Θεός σου έδωκεν εις σε. Ούτων θέλεις κάμει εις πάσας τας πόλεις τας πολύ μακράν από σου, αιτίνες δεν είναι εκ των πόλεων των εθνών τούτων. εκ των πόλεων όμως των λαών τούτων, τας οποίας Κύριος ο Θεός σου δίδει εις σε κληρονομιάν, δεν θέλεις αφήσει ζων ούδεν έχον πνοήν. αλλά θέλεις εξολοθρέυσει αυτούς κατακράτος, τους Χετταίους, και τους Αμορραίους , τους Χαναναίους και τους Φερεζαίους και τους Ευαίους και τους Ιεβουσαίους καθώς προσέταξε εις σε ο Κύριος ο Θεός σου.

2006-08-03T15:16:00.000+03:00

ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ

Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΕΘΕΛΟΥΣΙΟΥ

ΣΚΛΑΒΟΥ

"... Το κάθε γένος έλαβε τον εξουσιαστή του
και υπεκλίθη εις αυτόν με άκρα υποταγή του.
Τούτο λοιπόν της φύσεως θεσμός υπαγορεύει,
πόσον λοιπόν τα λογικά πράγματα χρεωστώσι
μ' ευπείθειαν κ' υποταγήν στον άνακτα να ζώσι.

Αυτός είναι μετά Θεόν ο εξουσιαστής των
ο πρύτανης των αγαθών και φύλαξ της ζωής των.
Θείοι κ' ανθρώπινοι ομού, νόμοι σφοδρώς προστάζουν
εις πίστην και υποταγήν μικρούς μεγάλους κράζουν.
Προ πάντων λέγει η Γραφή να κάμνωμεν δεήσεις
υπέρ των βασιλέων των πάντοτε και επίσης.

Και πας ο ανθιστάμενος τοιαύτης εξουσίας,
εναντιούται φανερά της προσταγής της θείας.
Και πάλιν, να πειθώμεθα σ' αρχαίς υπερεχούσαις,
ως κατά θέλησιν θεού το κράτος κατεχούσαις
Απόδοτε τα Καίσαρος το Καίσαρι φωνάζει*
και τω θεώ τα του θεού, αφεύκτως μας προστάζει.

Διότι είμεθα υπόχρεοι εις όλα τα ελέη,
όπου απολαμβάνουμε και γέροντες και νέοι,
ου μόνο να προσφέρωμεν κάθε περιουσίαν
αλλά και βδελυττώμενοι και κάθε αναρχίαν.
Αυτό είναι θέλημα θεού, αυτό η σωτηρία.
Αυτή είναι η αληθινή πάντων η σωτηρία.

...Αυτά ας τα φυλάξωμεν, θεόν ας φοβηθούμεν
και εις τον βασιλέα μας** πιστώς ας υποταχθούμεν
Ταύτα ποιούντες άπαντες και εμμένοντες εδραίως,
αιώνιων ζωήν θα ζήσομεν και πρόσκαιρην βεβαίως".

Πατριάρχης Ιεροσολύμων Άνθιμος (1717 -1808)

______________________

* Ο Χριστός
** Ο Τούρκος Σουλτάνος

2006-07-25T18:51:00.000+03:00

No Bravery
http://www.youtube.com/watch?v=baOexJOaoUU

2006-06-21T02:34:00.000+03:00

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ

Με αφορμή τα προσφατα γεγονότα στους κόλπους της εκκλησίας, και την καταδίκη του Αγίου Παντελεήμονος, νομίζω ότι είναι η κατάλληλη στιγμή να παραθέσω, την απολογία του Δημήτρη Κολλάτου στο δικαστήριο όπου βρίσκονταν κατηγορούμενος για το θεατρικό του έργο "Ο Άγιος Πρεβέζης" στις αρχές της δεκαετίας του '80. Τα κάθε είδους εκκλησιαστικά σκάνδαλα δεν είναι σε καμιά περίπτωση δημιούργημα των ημερών μας. Η αδυναμία ή μάλλον η έλλειψη θέλησης των όποιων ιθυνόντων να καταπολεμήσουν τη διαφθορά στους κόλπους της εκκλησίας, έχουν δημιουργήσει ένα ιστορικό φαινόμενο το οποίο ανακυκλώνεται και αναδύεται κατά περιόδους στην κοινωνική ζωή της πατρίδας μας. Με βάση αυτά τα δεδομένα, τόσο η επικαιρότητα όσο και η διαχρονικότητα της απολογίας του Δημήτρη Κολλάτου, διατυπώνονται επάξια στο παρόν κείμενο. Πιστεύω ότι η ουσία αυτής της απολογίας, καίτοι τα ονόματα και οι τοποθεσίες θα αλλάζουν κατά περίπτωση, θα παραμένει διαρκώς στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Το κείμενο είναι παρμένο από το forum του Anime Planet , και το οποίο παρέθεσε ο χρήστης powerboy.

________________________________________________________

Στην αρχή της απολογίας μου θα ήθελα να σας πω πως πιστεύω ότι ο Θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης ενός έργου είναι ο πρώτος υπεύθυνος. Άλλωστε υπάρχουν ειδικοί όροι στο συμβόλαιό μας με τον κ. Φυσσούν, που ορίζουν πως την ευθύνη του έργου την έχω εγώ - ασφαλώς οι ηθοποιοί, οι οποίοι οι περισσότεροι είναι φίλοι μου και δεν εργάστηκαν μόνο για τις 15.000 δρχ. που είναι ο μισθός τους, ήταν και είναι πάντα σύμφωνοι, πιστεύω, για το έργο που ανεβάσαμε. Δεν το λέω αυτό για να μοιραστώ μαζί τους την ευθύνη, αλλά γιατί δεν επιτρέπεται, νομίζω, να τους λένε ότι εργάστηκαν μόνον για τα χρήματα. Θέλω να πιστεύω ότι ο αγώνας μου ήταν και δικός τους

Το ήξερα πως θα έχουμε προβλήματα, γιατί ξέρω πως η ηγεσία της σημερινής εκκλησίας ενώ ξέρει τα σκάνδαλα, επειδή δυστυχώς η πλειοψηφία της ιεράς συνόδου είναι ένοχη και ανάξια -πολλοί ιεράρχες είναι ανάξιοι να έχουν την θέση που έχουν- η πολιτική της είναι όχι να κάνει εκκαθαρίσεις, όχι να προσπαθήσει να καθαρίσει την Ιερά Σύνοδο από αυτούς που δεν έπρεπε να είναι εκεί, αλλά αντίθετα προσπαθεί να καλύψει τα σκάνδαλα και να δημιουργεί προβλήματα σε αυτούς που προσπαθούν να μιλήσουν γι΄ αυτά.

Αυτό που με φέρνει σε δύσκολη θέση, σήμερα που είμαι κατηγορούμενος, είναι ότι ενώ υπάρχουν τα ασφαλιστικά μέτρα του Αρχιεπισκόπου για να κατέβει το έργο, είμαι εδώ μπροστά σας μετά από μήνυση που μας έκαναν οι άλλοι ιερείς, ενώ εγώ στο έργο μου δεν έθιξα τους απλούς Κληρικούς -το μόνο συμπαθητικό πρόσωπο (πρόσωπο τραγωδίας) μες στο έργο είναι ο Κασκάνης- αλλά τους Αρχιερείς. Πιστεύω πως ο Κασκάνης δεν γεννήθηκε Κασκάνης, δεν γεννήθηκε εκβιαστής, έγινε εκβιαστής ύστερα από τη φοβερή πίεση που ο κατώτερος Κλήρος δέχεται από τους Δεσποτάδες. Επίσης στο έργο μου, το μόνο πρόσωπο, ο μόνος ηθοποιός που φορά τα κανονικά ρούχα του παπά χωρίς να τα έχουμε αλλάξει είναι ο ιερέας, που από κάτω από την πλατεία του Θεάτρου φωνάζει στους Δεσποτάδες. Αυτή είναι η φωνή των απλών ιερέων που, πιστεύω, ιδιαίτερα οι νεώτεροι στην πλειοψηφία τους ξέρουν και θέλουν να φωνάξουν ΑΝΑΞΙΟΙ - ΑΝΑΞΙΟΙ για τους Επισκόπους τους. Το ότι δεν ήρθαν στο Θέατρο να το κάνουν, αυτό οφείλεται στην τρομοκρατία των Αρχιερέων. Αυτό είναι το μόνο πράγμα που με στενοχωρεί, αλλιώς πιστεύω ότι θα έπρεπε κάποτε να γίνει αυτή η δίκη. Γιατί νομίζω ότι είναι καιρός να καθαρίσει η Εκκλησία. Οι μάρτυρες κατηγορίας είπανε ότι το ενδιαφέρον μου για την Εκκλησία είναι παράξενο και ξαφνικό και οφείλεται σε οικονομικούς λόγους - αυτό είναι αστείο. Πρίν έξι χρόνια είχα γράψει ένα γράμμα στον Αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ ζητώντας του να δώσει το παράδειγμα να παραιτηθεί αυτός για να παραιτηθούν και οι άλλοι Επίσκοποι, να γίνει η κάθαρση στην Εκκλησία και ν' αποχτήσουμε κι εμείς οι πολίτες, που είμαστε μέλη της Εκκλησίας, χωρίς να' μαστε ιερείς, το δικαίωμα να παίρνουμε μέρος στην εκλογή των Επισκόπων. Ο Αρχιεπίσκοπος τότε δεν έδωσε καμιά σημασία και η Εκκλησία πήγαινε από το ένα σκάνδαλο στο άλλο...

Λένε ότι διάλεξα τον Πρεβέζης για να εκμεταλλευτώ έν σκάνδαλο. Όταν διαλέγουμε ένα θεατρικό ήρωα, δεν διαλέγουμε πάντα αυτόν που είναι ο πιό ανάξιος, αλλά εκείνον που είναι ο πιο θεατρικός. Ο τρόπος αυτός της εκλογής του Θεατρικού ήρωα δεν είναι μόνο δικός μου. Όταν ο Σαίξπηρ, διάλεξε για ήρωά του τον Ριχάρδο τον Γ΄, δεν ήταν γιατί ο Ριχάρδος ήτο ο πιό κακός βασιλιάς, σήμερα οι σύγχρονες μελέτες αποδεικνύουν ότι ο Ριχάρδος ο Γ΄, ήταν ίσως ένας μεγάλος βασιλιάς και ασφαλώς, όχι ο εγκληματίας που ξέρουμε από τον Σαίξπηρ, - αλλά γιατί βόλευε τον Σαίξπηρ, είχε τη καμπούρα, το σώμα περίεργο, ήταν νόθος, στοιχεία δηλαδή που προσφέρονται θεατρικά. Ο Επίσκοπος Πειραιώς, ο Μητροπολίτης Πειραιώς σήμερα, είναι ασφαλώς πιο επικίνδυνη περίπτωση για την Εκκλησία μας από τον Πρεβέζης, αλλά μπορώ να τον πάρω για ήρωα του έργου μου, γιατί δεν προσφέρεται θεατρικά, δεν μπορεί να είναι πρωταγωνιστής θα μπορούσε να είναι ένας από τους ήρωες, να είναι σαν τον Ορφανό, τον Προκόπιο, τον Αμβρόσιο κτλ. Δεν διάλεξα τον Πρεβέζης, λοιπόν, γιατί έκανε το σκάνδαλο τον διάλεξα γιατί μου προσφέρεται θεατρικά.

Ο Αριστοτέλης λέει: 'Μιά καλά φτιαγμένη τραγωδία πρέπει να οδηγεί τον ηθοποιό από την ευτυχία στη δυστυχία, τον ήρωα από την ευτυχία στη δυστυχία. Ο Πρεβέζης είναι η περίπτωση αυτή. Είναι ένας άνθρωπος που με την ανοχή της Πολιτείας και των άλλων Αρχιερέων, για πολλά χρόνια έκανε τα πάντα. Δεν είχε μόνο μιά έντονη ερωτική δραστηριότητα, που εμένα προσωπικά δεν θα με ενοχλούσε ιδιαίτερα, αλλά δεν σεβάστηκε τίποτε. Είχε αναγκάσει, καταπιέσει απάνθρωπα τον Κασκάνη και του πήρε εκβιαστικά τη γυναίκα κάνοντας τον ρουφιάνο. Η σκηνή της εξομολόγησης είναι μέσα στην πραγματικότητα - για να πάρει χρήματα εκμεταλλευόταν και την εξομολόγηση ακόμα. Είχε συμμετοχή με φανατισμό και μίσος στον εμφύλιο πόλεμο, ο οποίος ήταν έξω από τα καθήκοντά του, δεν κράτησε ποτέ χριστιανική στάση - ήταν αυτό που θα μπορούσαμε να πούμε ο κακός παπάς.

Αυτός, λοιπόν ο πανίσχυρος, ανάξιος Αρχιερέας, κάποια στιγμή από έναν εκβιασμό, όχι από την αντίδραση της Πρέβεζας, γιατί το είπα και επιμένω σ' αυτό, η Πρέβεζα όπως και οι άλλοι Μητροπολίτες έχουν ένα μέρος της ευθύνης - δεν έγινε ο Πρεβέζης τυχαία αυτό που έγινε, δεν στάθηκε ο Πρεβέζης τόσα χρόνια χωρίς πολιτική υποστήριξη, ξαφνικά αυτός ο άνθρωπος έπεσε. Ξέσπασε το σκάνδαλο, βγήκαν οι φωτογραφίες, τον εγκατέλειψαν οι φίλοι, οι κάτοικοι της Πρέβεζας που πρώτα του φιλούσαν το χέρι και τρέμανε στο πέρασμά του, λέγανε τώρα 'αν θά ρθει στην πόλη μας θα του πετάξουμε πέτρες'. Με την πτώση έγινε ένα δραματικό πρόσωπο - τώρα αν δεν πήγε στο μοναστήρι όπως έπρεπε να πάει για να τελειώσει το έργο σωστά, σύμφωνα με την αρχή του Αριστοτέλη, δεν φταίω εγώ ούτε το έργο φταίει η ηγεσία της Εκκλησίας μας και ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ που δεν με βοήθησαν να κάνουμε ένα σωστό θεατρικό έργο τιμωρώντας τον. Δεν μου έδωσαν το σωστό υλικό για το τέλος, γιατί τον αθώωσε, γιατί ουσιαστικά αθώος είναι, με το να μείνει Επίσκοπος, να κρατήσει το μισθό του και τον τίτλο του, γι' αυτό και βάζω τον Ιάκωβο ο οποίος σαν συγγραφέας πια, τον έχω ανάγκη να λέει ΑΝΑΞΙΟΣ: ΣΕ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΝΑ ΚΛΕΙΣΤΕΙ!

Ασφαλώς πιστεύω ότι το αληθινό τέλος του έργου δεν θα είναι αυτό. Ο Τσέχωφ, λέει πως ένα θεατρικό έργο αρχίζει πολύ πριν ν' ανοίξουν και συνεχίζεται όταν έχουν κλείσει τα φώτα, δηλ το θεατρικό έργο, και στην περίπτωσή μας ο Πρεβέζης, ανεξάρτητα από την απόφαση του δικαστηρίου, συνεχίζεται και θα συνεχισθεί. Και τολμώ να πιστεύω ότι το τέλος θα είναι πως ο Πρεβέζης θα πάψει να είναι Επίσκοπος, ο Προκόπιος δεν θα είναι πια Επίσκοπος Κεφαλληνίας, θα γίνει πρώην, και εγώ προσωπικά θα ήθελα να ελπίσω ότι ο κ. Σεραφείμ θα είναι και αυτός σε λίγο πρώην Αθηνών - όσο πιο γρήγορα τόσο το καλύτερο θα ήτανε. Νομίζω πως είναι για την Εκκλησία μας πολύ σημαντικό αν το αποφασίσουμε να την καθαρίσουμε τώρα που έχουμε ακόμα περιθώρια να μην χάσουμε τελείως την πίστη μας, γιατί, είπε ένας ιερέας μάρτυς κατηγορίας, πως θα κινδυνεύσουμε σε λίγο, αν δεν κατέβει το έργο, να μην βρίσκουμε ιερείς. Αυτό ασφαλώς είναι, ίσως, αλήθεια, είναι ένα πρόβλημα της Εκκλησίας και ήδη έχει αρχίσει να υπάρχει, αλλά θα είναι φοβερότερο, νομίζω, να μη βρίσκουμε πιστούς, γιατί ιερείς, αν υπάρχουν πιστοί, θα φτιάξουμε, ενώ αν δεν έχουμε πιστούς τι να τους κάνουμε τους ιερείς.

Εγώ από τις κατηγορίες - και δεν είναι λίγες - δεν μπορώ να δεχθώ καμιά. Θέλω να πω με αυτό ότι το θέατρο εδώ και μερικά χρόνια έχει ορισμένα δικαιώματα, έχει το δικαίωμα να κρίνει οιονδήποτε και ασφαλώς και τον Αρχιεπίσκοπο. Δεν είμαι νομικός για να ξέρω την κάλυψη που έχει ο κ. Σεραφείμ, αλλά η δικιά μου δουλειά είναι να κατηγορώ, γι' αυτό και στην αρχαία ελληνική παράδοση τα μέλη του Αρείου Πάγου δεν είχαν το δικαίωμα να γράψουν κωμωδίες. Δεν είχαν το δικαίωμα να γράφουν κωμωδίες γιατί ο συγγραφέας κωμωδίας είναι κατήγορος, είναι άνθρωπος που πρέπει να κατηγορεί - λοιπόν δεν μπορεί ένας να είναι συνάμα και κατήγορος και κριτής. Γι' αυτό το λόγο, οι μόνοι Αθηναίοι που δεν είχαν το δικαίωμα να γράφουν κωμωδίες ήταν τα μέλη του Αρείου Πάγου. Αυτό τι σημαίνει: σημαίνει ότι έχω το δικαίωμα, έχω υποχρέωση να κατηγορώ. Λοιπόν, αυτό που λένε ότι κατηγορείς, ασφαλώς κατηγορώ. Αυτό είναι δικαίωμα και υποχρέωσή μου. Λένε, μα κατηγορείς την Εκκλησία. Ε, λοιπόν; Στον 'Προμηθέα Δεσμώτη' ο Αισχύλος κατηγορεί τους θεούς. Για να χτυπήσει την τυραννία παίρνει σαν κύριο πρόσωπο του έργου του τον Δία, εγώ για να χτυπήσω τη σαπίλα της Εκκλησίας παίρνω έναν άνθρωπο, έναν, δύο, τρείς Επισκόπους. Ο Δίας ήταν ο πρώτος των θεών, κι όμως ο Αισχύλος τόλμησε και τον έκανε ήρωα του έργου του για να δώσει δυνατότερα την ανάγκη της επανάστασης και όλοι οι μελετηταί το έχουν τονίσει αυτό.

Ο Σέλλεϋ έβλεπε στον 'Προμηθέα Δεσμώτη' την αστική επανάσταση. Στην εποχή ασφαλώς του Αισχύλου που δεν υπήρχε λαός, δεν υπήρχε εργατική τάξη γιατί υπήρχαν σκλάβοι, ο συγγραφέας έβλεπε ένα άλλο είδος επανάστασης, σήμερα μες στο έργο θα δούμε μίαν άλλην επανάσταση, πιο κοντινή μας, αλλά αυτό που εγώ θέλω να τονίσω είναι ότι είχε τολμήσει να κάνει κεντρικό ήρωα του έργου του έναν απ' τους θεού. Εγώ ποιόν πήρα; Τον Αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ, τον Πρεβέζης, τον Προκόπιο. Λένε ότι θα μου το επιτρέπανε το έργο, ότι δεν θα κάνανε μήνυση, αν έπαιρνα τον Πρεβέζης και περιοριζόμουν στα ερωτικά του σκάνδαλα.

Μα τότε θα ήταν απλώς μια βρώμικη ερωτική ιστορία - εγώ δεν έχω κάνει πορνό. Και δεν νομίζω ότι είμαι ικανός να κάνω. Αυτό που με ενδιέφερε να κάνω, ήταν με αφορμή τον Πρεβέζης να χτυπήσω τη σημερινή κατάσταση της Εκκλησίας. Δεν επιτρέπεται σήμερα να υπάρχουν Επίσκοποι σαν τον Ορφανό. Έχω τον κατάλογο και θα σας τον δώσω, από το Υποθηκοφυλακείο Μαραθώνος, για τα περιουσιακά του στοιχεία, τα οποία είναι τεράστια. Δηλ. Αυτός ο άνθρωπος θα έπρεπε αύριο να πάψει να είναι Επίσκοπος, γιατί είχε δώσει όρκο ακτημοσύνης, χρήματα, κτήματα, και έχω εδώ μπροστά σας το χαρτί του Υποθηκοφυλακείου Μαραθώνος. Και το φοβερώτερο δεν είναι αυτό που λέει στο έργο ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ, Ο Περλαφείμ, όπως το αναφέρω στο έργο, στον Πρεβέζης για τον Ορφανό. Αυτός δεν είναι ο πιο πλούσιος, είναι ο πιο αγαθός. Εγώ τον συνεβούλευσα, λοιπόν μην κάνεις τοποθετήσεις σε κτήματα, αυτά φαίνονται στο Υποθηκοφυλακείο, αλλά αυτός δεν με 'ήκουσε'. Και το κοινό γελάει κι έχει δίκιο, κι ο κίνδυνος είναι ότι θα πάψουνε να υπάρχουνε τέτοιοι 'αγαθοί Επίσκοποι', και θα κάνουνε οι πιο μοντέρνοι τοποθετήσεις τέτοιες που δεν θα φαίνονται.

Σε λίγο καιρό δηλ. Θα έχουμε μιά ύποπτη, στην πλειοψηφία της, Ιερά Σύνοδο, η οποία όμως θα είναι καλυμμένη. Γιατί το ευτύχημα μέχρι σήμερα είναι ότι μπορούμε ακόμα να τους ξεσκεπάσουμε. Γιατί εάν αγόραζαν ομόλογα της ΕΤΒΑ που τώρα δίνουν, νομίζω, τόκο 22 - 23% ,πώς θ' αποδείξουμε την επιορκία τους;

Λοιπόν, σήμερα είναι μία ευκαιρία να τους διώξουμε, τώρα που έχουμε ορισμένα όπλα, που υπάρχει δημοκρατία, που έχουμε μιά σχετική ελευθερία, που θέλω να πιστεύω πως θα είναι ακόμα μεγαλύτερη, απόλυτη. Τώρα που έχουμε στα χέρια μας στοιχεία που δείχνουν ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι ένοχοι.

Γι' αυτό όταν ο Προκόπιος διαμαρτύρεται ότι δεν 'έκοψε' το σκήνωμα εγώ επιμένω ότι έκοψε το σκήνωμα, γιατί έχω ένα ολόκληρο νησί μαζί μου, ένα νησί που φωνάζει 'έξω ο Προκόπιος'. Κι αυτό το νησί μου δίνει το δικαίωμα να συνεχίζω, γι' αυτό δεν το κατεβάσαμε και δεν είναι ασέβεια προς το δικαστήριο. Δεν είναι ασέβεια, σέβομαι απόλυτα το δικαστήριο, αλλά προσωπικά θα προτιμούσα να έδινα τις 20 χιλιάδες κάθε μέρα και να παίζαμε το κομμμάτι του Προκόπιου, χωρίς να κόψουμε λέξη.

Γιατί οι άνθρωποι που είναι στην Κεφαλλονιά, που είναι παλικάρια, σε αντίθεση με τους κατοίκους της Πρέβεζας που τους θεωρώ δειλούς, ήρθαν και μου είπαν ότι εγώ δεν πρέπει να φοβηθώ. Δεν πρέπει, ενώ κατηγορώ τους κατοίκους της Πρέβεζας, να υποχωρήσω και για 20 χιλιάδες δρχ. την ημέρα πρόστιμο να γίνω σαν τους Πρεβεζιάνους.

Λοιπόν, είναι πάρα πολύ δύσκολη η θέση μας ν' αρχίσουμε να κόβουμε, επειδή ο Προκόπιος έβγαλε απόφαση ασφαλιστικών μέτρων. Τι σημαίνει ασφαλιστικά μέτρα - εγώ είμαι θεατρικός συγγραφέας. Μέσα στην παράδοση του θεάτρου, του Ελληνικού θεάτρου, δεν έχουμε ανάγκη να' χουμε αποφάσεις δικαστικές για να κάνουμε θέατρο.

Στις 'Νεφέλες' του ο Αριστοφάνης κατηγορεί τον Σωκράτη και ο Σωκράτης σηκώνεται πάνω για να τον δούν όλοι οι θεαταί, και όμως ο Αριστοφάνης δεν είχε δίκαιο. Ο Σωκράτης δεν ήταν σοφιστής, όπως τον κατηγορούσε ο Αριστοφάνης. Απλώς βόλευε θεατρικά τον Αριστοφάνη. Γιατί ο Σωκράτης ήταν πολύ γνωστός. Άν έλεγε τον Γοργία σοφιστή, που ήταν, δεν θα τον ήξερε όλος ο κόσμος, Δηλ. Θεατρικά δεν θα είχε επιτυχία. Και κάνει έτσι μιά 'θυσία', θυσιάζει έναν άνθρωπο, τον οποίον τον ξέρει, έχει φιλικές σχέσεις, γιατί στο 'Συμπόσιο' τους βλέπουμε να τρώνε και να μιλάνε, μαζί, τον θυσιάζει για λόγους θεατρικής ανάγκης και δεν του έκανε κανείς μήνυση. Αντίθετα, ο Σωκράτης το δέχτηκε! Και στο αρχαίο θέατρο η σημασία μιάς τέτοιας κατηγορίας ήταν φοβερή. Υπολογίζεται ότι σε μιά παράσταση μπορούσε να έχει 30.000 θεατές.

Ενώ μιά συνεδρίαση της βουλής, μιάς κανονικής βουλής, όχι για ένα πάρα πολύ σημαντικό γεγονός, δεν είχε πάνω από 5 ή 6 χιλ. Πολίτες. Τριάντα χιλιάδες από την μιά μεριά, έξι χιλιάδες από την άλλη. Τα δικαιώματα ενός αρχαίου έλληνα συγγραφέα ήταν τεράστια. Είχε το δικαίωμα ο ίδιος να παίρνει το λόγο στη σκηνή, κι αν δεν τον έπαιρνε ο ίδιος είχε τον κορυφαίο που ήταν τελείως προσωπικό του όργανο.

Ο Αριστοφάνης έλεγε στο τέλος: 'Και τώρα μην ξεχάσετε να μου δώσετε το βραβείο'. Ο συγγραφέας είχε το δικαίωμα στο θέατρο να κατηγορήσει τους πάντες, χωρίς κανείς να μπορεί να του απαντήσει, ενώ στην βουλή, στον πολιτικό απαντούσανε.

Εγώ πιστεύω και κάτι άλλο. Πιστεύω πως είμαι υποχρεωμένος να παίρνω θέση στα γεγονότα. Κι έχω πάρει πάντα. Κι από συνήθεια πήρα και στην Γαλλία, που ασφαλώς οι Γάλλοι δεν δίνουν σε ξένους εύκολα αυτό το δικαίωμα - ενοχλήθηκαν. Το λέω αυτό επειδή αναφέρθηκαν οι μάρτυρες κατηγορίας και στα προβλήματα που είχα με τους Γάλλους, με τον 'Πεταίν' και με την 'Γαλλία του Ζισκάρ'.

Εδώ όμως στην Ελλάδα κανείς δεν μπορεί να πεί ότι δεν είμαι Έλληνας και επομένως έχω υποχρέωση να πάρω θέση.

Ένας από τους λόγους που τον θεώρησαν ένοχο και ζήτησαν τον θάνατον του Σωκράτη ήταν γιατί, όταν ο Γοργίας ήλθε να μιλήσει στους Αθηναίους και να τους πείσει για την εκστρατεία της Σικελίας, ο Σωκράτης που ήταν πιο ικανός, ο μόνος ν' αντιμετωπίσει τον Γοργία, ν' ανατρέψει τα επιχειρήματά του, αυτός που το έκανε για να σώσει μερικά παλιόπαιδα της καλής κοινωνίας, δεν πήγε να το κάνει όταν ο λαός κινδύνευε, όταν ο λαός παρασύρθηκε και από τη δύναμη του λόγου του Γοργία, που ήταν η αρχή του τέλους της Αθηναικής Δημοκρατίας, πήρε λάθος απόφαση να κάνει την εκστρατεία της Σικελίας. Κι όταν τον καταδικάσανε, η πιο βαριά κατηγορία ήτανε - ο κύριος λόγος που όλος ο κόσμος ήταν εναντίον του - ότι δεν πήρε θέση στο τεράστιο πολιτικό θέμα και κάθισε σπίτι του. Λοιπόν, πως ζητάτε από εμάς να μην παίρνουμε θέση. Και δεν είναι ασφαλώς το πρώτο έργο με θέση που' χω κάνει.

Πρίν από 18 χρόνια είχα πολλά προβλήματα με τις 'ΕΛΙΕΣ' μια βραβευμένη ταινία, βασισμένη σε ένα βιβλίο που έχει γίνει 'κλασσικό' σήμερα, γιατί υποστήριξα τότε, για πρώτη φορά, τη θέση της γυναίκας στο ελληνικό χωριό, είχα κάνει μιά σκληρή καταγγελία για τα εγκλήματα τιμής, για το φρικτό δικαίωμα του αδελφού να 'σώζει' την τιμή, της αδελφής του σφάζοντάς την, και το έργο ήταν απαγορευμένο 18 χρόνια, αλλά πιστεύω ότι σήμερα δικαιώθηκα. Λοιπόν πάντα προσπαθούσα να πάρω θέση.

Και το Εκκλησιαστικό αδιέξοδο είναι τεράστιο πρόβλημα, που δεν μπορούσε, να με αφήσει αδιάφορο. Αύριο θα βαφτίσω το γιό μου, και θα τον βαφτίσω μετά από μιά συμφωνία που κάναμε, γιατί είναι σήμερα 9 ετών - περιμένουμε να τελειώσει η δίκη, για να μην πούνε ότι το κάνουμε για διαφήμιση.

Και μετά θα τον βαφτίσω Ορθόδοξο. Με είχε ρωτήσει αν είναι καλύτερος θεός από τον καθολικό της μητέρας του. Του είχα πει ότι το θέμα δεν είναι καλύτερος θεός ο Ορθόδοξος - όλοι οι θεοί το ίδιο είναι καλοί, ή το ίδιο κακοί - αλλά ότι θα είναι πιο Έλληνας αν βαφτιστεί Ορθόδοξος.

Και σήμερα που μπαίνουμε στην Κοινή Αγορά, που εγώ τη φοβάμαι πάρα πολύ, δεν είμαι υπέρ της ΕΟΚ, θα έπρεπε να κάνουμε ότι μπορούμε για να κρατήσουμε ότι ελληνικό στοιχείο έχουμε και ή Ορθοδοξία είναι ένα ελληνικό στοιχείο που θα μας βοηθήσει στον αγώνα μας να μείνουμε Έλληνες.

Ο γιός μου, που θέλει να γίνει περισσότερο Έλληνας από Γάλλος μου είπε 'εντάξει πατέρα, αφού θα γίνω περισσότερο Έλληνας θέλω να βαφτιστώ'. Πώς λοιπόν θέλετε να επιτρέπουμε σ΄ αυτούς τους ανθρώπους, που διαχειρίζονται σήμερα την Εκκλησία να μην τη σέβονται καθόλου, να μη σέβονται εμάς, να προσβάλουν με την ζωή τους το Χριστό και τα δόγματα.

Λέει το κατηγορητήριο ότι βάζω τον Πρεβέζης να μεταχειρίζεται λέξεις απ΄ το Ευαγγέλιο για να πετύχει να κατακτήσει ερωτικά τις γυναίκες. Τις πολλές γυναίκες που είχε. Και εγώ αναφέρω στο έργο μου μόνο δύο. Όταν πήγα στην Πρέβεζα έγινε κάτι φοβερό. Όλοι έρχονταν να μου δώσουν στοιχεία. Δηλαδή είναι μια πόλη γεμάτη καταδότες. Είχανε μάθει όλοι που μπορούσανε να με βρούνε και τι χαρτιά μου φέρνανε, τι γράμματα και φωτογραφίες μου δίνανε, δε λέγεται. Θα μπορούσα να βγάλω σειρά από βιβλία. Όλοι δε φοβόντουσαν μήπως κάποιος άλλος θα μου έλεγε περισσότερα γι΄ αυτούς. Και ερχόντουσαν πανικόβλητοι. Γιατί υπάρχουνε, ξέρετε, κατηγορίες για δολοφονία. Όταν έχουν γίνει στην Πρέβεζα 'περίεργες' δολοφονίες εχθρών του πρώην Πρεβέζης. Και ήρθαν και από την χωροφυλακή για να μου πουν ότι κάνανε το καθήκον τους και δέχτηκαν ασφαλώς ότι οι δολοφονίες ήταν περίεργες, αλλά με βεβαίωσαν ότι κινήθηκε η χωροφυλακή και παραδέχτηκε ότι έκανε ανακρίσεις.

Ασφαλώς είναι περίεργο, σ΄ ένα μακρινό καφενείο, έξω από την Πρέβεζα να τηλεφωνήσουν στο θύμα για να συναντήσει κάποιον κι όταν βγήκε στο δρόμο - έρημος δρόμος - να περάσει ένα αυτοκίνητο και να τον σκοτώσει. Αλλά εμείς, μου είπαν δεν μπορέσαμε ν΄ αποδείξουμε ότι αυτό ήταν δολοφονία.

Ο Πρεβέζης κατηγορείται και το ξέρουμε όλοι- για φοβερά πράγματα και δεν είναι μόνο αυτό που κατηγορείται.

Κατηγορούνται πάρα πολλοί ιερείς.

Μου λένε μάρτυρες κατηγορίας, έβαλες μόνον έναν καλό, το Ιάκωβο. Ένας μόνο στους επτά. Είναι επτά οι Επίσκοποι του έργου μου - ένας είναι ο καλός και τους υπόλοιπους τους βγάζω ανάξιους. Περίπου αυτό το ποσοστό δίνω σήμερα στη Σύνοδο . Δηλαδή ένας στους επτά. Είναι πόσοι; 90; Ένα 15% τους δίνω με το ζόρι. Είπε ο μάρτυς ιερέας προηγουμένως, και καταλαβαίνω τον πόνο του, ότι κυκλοφορώντας με την παπαδιά του ακούγονται σχόλια εναντίον τους. Το ξέρω αυτό ότι γίνεται. Αλλά φταίω εγώ;

Όταν ο Αριστοφάνης κατηγορούσε τον Περικλή, κι έλεγε φοβερά πράγματα, ότι ο Πελοποννησιακός πόλεμος έγινε για τα οπίσθια της Ασπασίας, ο κόσμος χειροκροτούσε, γέλαγε και την επομένη μέρα πήγαινε και ψήφιζε τον Περικλή και την συνέχιση του πολέμου. Ο Αριστοφάνης είχε πάθει κάτι τραγικό. Καθ΄ όλη την διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου, με το έργο του χτύπαγε τον πόλεμο. Το κοινό πήγαινε γιατί τον αγαπούσε πολύ. Τον Αριστοφάνη τον λάτρευε. Τον χειροκροτούσε, 'μπράβο - μπράβο', του έδινε το βραβείο. Την άλλη μέρα πήγαινε και ψήφιζε υπέρ του πολέμου. Νομίζω ότι το γεγονός αυτό δείχνει ότι το θέατρο, ο συγγραφέας, κι αν ακόμα κάνει μιά καταπληκτική παράσταση - ας πούμε εναντίον του Πρεβέζης ή εναντίον της Εκκλησίας - άν ο κόσμος πιστεύει ότι στο σύνολο της ή Εκκλησία οι ιερείς οι αρχιερείς είναι εντάξει, θα πει μπράβο στον Κολλάτο, περάσαμε μιά ωραία βραδιά, γελάσαμε, την άλλη μέρα θα πάει να φιλήσει το χέρι του παππούλη και θα πάει στην εξομολόγηση. Αν πάω αύριο το έργο στη Κρήτη, δεν νομίζω ότι ο Ειρηναίος θα έχει κανένα πρόβλημα.

Ότι ο κόσμος θα πεί δεν είναι καλός ο Ειρηναίος. Ο κόσμος και να γελάσει με το έργο μου και να το διασκεδάσει, την γνώμη του για τον Ειρηναίο θα την κρατήσει. Έχει αποδειχτεί αυτό με το παράδειγμα του Αριστοφάνη που είχε τόσο ταλέντο και δεν μπόρεσε να κλονίσει τον Περικλή καθόλου.

Αποδείχτηκε με τον Ευριπίδη. Όταν δίδαξε το 415 τις 'Τρωάδες', ήταν λίγο πριν φύγουνε οι Αθηναίοι για τη Σικελία. Και τι έλεγε; Έλεγε ότι ό πόλεμος χάνεται... πάντα. Όποιος και να νικήσει, χάνει τον πόλεμο. Κι αν νικήσουμε, πάλι κατεστραμμένοι είμαστε. Όταν καίγεται μιά πόλη δεν είναι του εχθρού, είναι δικά μας. Είναι μιά πολιτεία που καίγεται.

Παρ΄ όλα αυτά λοιπόν οι Αθηναίοι πήγανε στη Σικελία.

Δεν είναι δίκαιο να λέγεται ότι εγώ άλλαξα τα αισθήματα ενός λαού, όταν δεν μπόρεσε να το κάνει ο Αριστοφάνης. Κανείς δεν μπορεί να το κάνει. Το έργο έχει επιτυχία, ο κόσμος είναι ίσως πιο επιθετικός απέναντι στους ιερείς και στους αρχιερείς, ζητάει με περισσότερο φανατισμό να καθαρίσει η Εκκλησία, γιατί το είχε μέσα του, το ζητούσε. Και γι΄ αυτό από την πρώτη μέρα, μόλις αναγγείλαμε το έργο, είχε κόσμο. Όταν δεν υπήρχαν ακόμη εφημερίδες και βγάλαμε τις αφίσσες, και δεν βγάλαμε πολλές, λέγεται ότι γεμίσαμε όλη την Αθήνα. Όταν είχε κάνει ο Μαρκόπουλος ένα ρεσιτάλ βγάλανε 45.000 αφίσσες. Εμείς κολλήσαμε 4.500. Είχαμε βγάλει περισσότερες, δεν τις κολλήσαμε τις άλλες, έπειτα σταμάτησε η απεργία των εφημερίδων και δεν κολλήσαμε άλλες. Με 4.500 αφίσσες ξεσηκώσαμε όλη την Αθήνα. Γιατί; Γιατί το κοινό της Αθήνας ήθελε το έργο.

Λοιπόν δεν δέχομαι την κατηγορία ότι καταστρέφω το θρησκευτικό αίσθημα. Ότι ξεσηκώνω τον κόσμο εναντίον του Κλήρου. Οι ίδιοι τον ξεσηκώνουν με την ντροπή τους.

Ασφαλώς, στην αρχαία παράδοση υπάρχει ένα παράδειγμα του θεατρικού συγγραφέα, του Φρύνιχου, που του δώσανε ένα πρόστιμο οι Αθηναίοι επειδή έκανε ένα έργο, την 'Μιλήτου άλωση', που τους στενοχώρησε πάρα πολύ. Στενοχωρήθηκαν τόσο πολύ, ντράπηκαν, γιατί έδειξε το έγκλημα που κάνανε μετά την πτώση της Μιλήτου, που σκοτώσανε τους άνδρες όλους και πουλήσαν σκλάβους τις γυναίκες και τα παιδιά, που παρ΄ όλο που πίσω απ' τον Φρύνιχο ήταν ο Θεμιστοκλής, που ήταν ο χορηγός της παράσταστης - δηλαδή βρίσκεται μιά τεράστια πολιτική δύναμη πίσω απ΄ το θεατρικό συγγραφέα - παρ΄ όλα αυτά του δώσανε πρόστιμο. Θα μπορούσα να καταλάβω τους ιερείς και ιδιαίτερα τους αρχιερείς αν ερχόταν ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ, ο οποίος πήγε προχτές και είδε μια τραγωδία που θα μπορούσε να την δεί και αύριο και δεν έβλεπε το έργο, το οποίο τον ενδιαφέρει και τον ίδιο. Έχει έναν από τους μεγάλους ρόλους και αντί να ζητήσει αναγκαστικά μέτρα για να κατεβάσει το έργο, το παρακολουθούσε και ζούσε τις αντιδράσεις του κοινού.

Δεν πιστεύω αυτός, που η αποστολή του είναι να βρίσκεται συνέχεια σ΄ επαφή με τον κόσμο, γιατί δεν έπρεπε να ΄ρθεί, θα βρισκότανε ανάμεσα σε 1.000 ανθρώπους. Δεν είναι δικό μου το κοινό. Δεν το φτιάχνω εγώ κάθε μέρα, να ΄ρθεί να τους δεί. Να δεί το έργο και να δεί ο κόσμος γύρω του πως θα το δεχτεί. Αν με την παράσταση στενοχωριόταν τόσο πολύ και μου 'λεγε ότι εδώ μας στεναχώρησε πάρα πολύ, ντρεπόμαστε τόσο πολύ που δεν μπορούμε πια να το βλέπουμε. Γιατί; Έχεις δίκιο, αλλά μας κάνεις και περνάμε ένα μαρτύριο κάθε μέρα'. Εγώ να το κατεβάσω το έργο, αλλά να παραιτηθεί κι εκείνος. Να παραιτηθεί ο Αρχιεπίσκοπος και να το κατεβάσω, διότι εδώ πέρα εγώ δικάζομαι. 'Ενώ οι Αρχιερείς αγνοούν τη δικαιοσύνη, ο Προκόπιος έχει ξεσηκώσει ένα νησί και το περιφρονεί. Γιατί δεν πηγαίνει στο νησί του; Γιατί να με στέλνει κάθε μέρα στα δικαστήρια - μου έχει κάνει 4 μηνύσεις ο Προκόπιος. Δηλαδή, κάθε μήνα θα 'μαι στα δικαστήρια εγώ. Γιατί δεν πηγαίνει στην Κεφαλλονιά. Να πάμε μαζί να δούμε. Ο κόσμος να κρίνει. Σκέπτομαι τις σκηνές για τις οποίες με κατηγορούν.

Τη σκηνή της Μακρονήσου την έδωσα, προσπάθησα να την δώσω όσο μπορούσα σε πιο ήπιο τόνο. Γιατί σκοπός μου ήτανε να δείξω ότι ο Πρεβέζης κι ένα μέρος της Εκκλησίας που τον κάλυψε, στον εμφύλιο πόλεμο δεν είχε πάρει τη θέση που έπρεπε να 'χει. Οι ιερείς ήταν οι μόνοι Έλληνες που μπορούσαν να μείνουν ουδέτεροι. Εγώ δεν πιστεύω ότι σ' ένα εμφύλιο πόλεμο μπορείς να μείνεις απ' έξω. Είναι άλλωστε γενική αρχή αυτό.

Στην αρχαία Ελλάδα, όταν σ' ένα εμφύλιο πόλεμο δεν έπαιρνες μέρος, έπαυες να είσαι Έλληνας. Η δικιά μου οικογένεια πήρε μέρος στον εμφύλιο πόλεμο...όλη. Και είμαι υπερήφανος γι' αυτό. Αλλά οι παπάδες, οι ιερείς, εκείνοι είχαν καθήκον να μείνουν ουδέτεροι.

Ο Πρεβέζης, λοιπόν, ήταν ανέντιμος παπάς και σ' αυτή την κρίσιμη στιγμή του έθνους. Το έδωσα το γεγονός αυτό, χωρίς ακρότητες, όχι γιατί δεν ξέρω τι γινόταν στη Μακρόνησο, αλλά γιατί δεν ήθελα, δεν ήταν σκοπός μου να ξαναθυμήσω τα παλιά μίση που πρέπει να ξεχάσουμε. Άλλο όμως να ξεχάσουμε τα μίση και άλλο τους ιερείς που φέρθηκαν όπως ο Πρεβέζης. Δεν έχω αντίρρηση ακόμα και να ξεχάσουμε και την περίοδο της δικτατορίας. Να ξεχάσουμε ακόμα και πως ανέβηκε ο Σεραφείμ στο θρόνο. Αλλά νά το ξεχάσουμε αν ο Αρχιεπίσκοπος ήταν τόσο άξιος, που να πούμε, 'ναί, ανέβηκε περίεργα, τον φέρανε με τα πιστόλια, αλλά αυτός είναι τόσο ικανός παπάς... τι να κάνουμε...'. Αλλά ο Αρχιεπίσκοπος και ανέβηκε αντιδημοκρατικά και δεν κάνει τίποτε - αντίθετα, συνεχίζει την αντιλαϊκή πολιτική. Ακόμα και στην περίπτωση του θεάτρου του δικού μας, που είναι μια λεπτομέρεια ίσως, αλλά και έχει τη σημασία της, ενεργεί τελείως αντιδημοκρατικά. Όσο για τη σκηνή με την ανηψιά του Διοικητού Πρεβέζης, προσπαθούν να κατηγορήσουν ότι θέλω να μειώσω συγκεκριμένα τον σημερινό Διοικητή της Αστυνομίας Πρεβέζης. Όχι, και σ' αυτό επιμένω, θέλω να θυμίσω σ' αυτό τη συνολική ευθύνη της Πόλης και των Αρχών της, όλων όσων πέρασαν.

Δεν μπορούμε να λέμε τώρα που έπεσε ο Πρεβέζης, τώρα που μπορεί με τα παζαρέματα να έμεινε Δεσπότης, αλλά πάντως είναι ένας άνθρωπος αδύνατος, να λέμε ότι μόνο αυτός έφταιγε στην πόλη της Πρέβεζας, ήταν ο μόνος πρόστυχος άνθρωπος σε μιά 'ηρωϊκή πολιτεία'. Σήμερα η 'Ελευθεροτυπία' της Πρέβεζας βγάζει επιτέλους στη δημοσιότητα το σκάνδαλο του λαθρέμπορα της Πρέβεζας, τον οποίο, στο έργο, εγώ τον έχω εδώ κι ένα μήνα να συνεργάζεται με τον 'Άγιο'. Στις συνεντεύξεις τον ανέφερα από τότε που ήθελα να κάνω ταινία, εδώ κι ενάμιση χρόνο. Σήμερα η Πρέβεζα στη θέση του Δεσπότη και τις υπόλοιπες Αρχές έχει το λαθρέμπορα που αντιπροσωπεύει τα ληστρικά συμφέροντα, κάνει λαθρεμπόριο όπλων, λαθρεμπόριο τσιγάρων.. Όταν είχα πάει στην Πρέβεζα είδα τον Διοικητή Τραπέζης, ο οποίος δεν έδωσε σημασία σε μένα, διπλωμένος στα δύο μπροστά στον λαθρέμπορα!

Είμαι αναγκασμένος να αναφέρω συμβολικά μερικά πρόσωπα της εξουσίας, γιατί θέλω να δείξω ότι όλοι είναι υπεύθυνοι.

Η σκηνή με την ετοιμοθάνατη γυναίκα, - ο μάρτυρας δημοσιογράφος κ. Τσαρούχας, που είναι φίλος μου, έφερε στο δικαστήριό σας στοιχεία για μιά ετοιμοθάνατη γυναίκα που προσπάθησαν να της πάρουν την περιουσία για το καλό της Εκκλησίας - δεν είναι η δικιά μου περίπτωση. Η δικιά μου περίπτωση ήταν μιά άλλη που διηγηθήκανε στην Πρέβεζα. Αλλά τα στοιχεία του κ. Τσαρούχα, τα οποία είναι αληθινά ασφαλώς, δείχνουν ότι η παλιά αυτή μέθοδος, που είναι ένας από τους βασικούς τρόπους με τους οποίους η Εκκλησία έφτιαξε την περιουσία της, συνεχίζει να υπάρχει ακόμα. Ο Πρεβέζης για να πάρει κτήματα έκανε τα πάντα.

Για τη σκηνή του γυμνού η κατηγορία έχω την εντύπωση ότι έχει πέσει από μόνη της. Είναι πολύ αστείο σήμερα να πιστεύουμε ότι ο ελληνικός λαός που ήλθε στο θέατρο έχει τέτοια πείνα ώστε να πληρώσει 300δρχ. Για να δει από 50 μέτρα ένα γυμνό κορίτσι. Τώρα ασφαλώς μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι που να έχουν πείνα σεξουαλική. Αλλά εδώ τριγύρω έχει, όπως είπατε κι εσείς κ. Πρόεδρε, τόσες αίθουσες με πορνό ταινίες. Στον Κινηματογράφο, αν κάνω τον Πρεβέζης ταινία, ασφαλώς η ερωτική σκηνή θα είναι αληθινή ερωτική σκηνή. Ποτέ δεν θα τολμήσω να παρουσιάσω στον κινηματογράφο τον Πρεβέζης ντυμένο και την παπαδιά να κάθεται ιππαστί επάνω του ακίνητη. Θα κάνω την ιππαστί σκηνή όπως έγινε και νομίζω πως έχω το δικαίωμα. Θα γδυθεί ο παπάς, θα γδυθεί και η παπαδιά.Στο θέατρο,από μιά παράδοση είμαστε πιό σεμνοί... στην Ελλάδα. Η ερωτική σκηνή με το γυμνό, εγώ πιστεύω ότι δεν ερεθίζει το θεατή. Όταν άκουσα την κασέτα με τον Πρεβέζης, ήταν κάτι το φοβερό αυτή η φωνή του γέρου ανθρώπου που παρακαλάει και μαζί πιέζει ένα νέο κορίτσι. Ήταν συγκλονιστικό - αυτό προσπάθησα να δώσω.

Να δώσω τη θλίψη που έχει αυτή η σχέση, που είναι ανώμαλη, με την έννοια ότι ένας γέρος άνθρωπος που εκμεταλλεύεται τη δύναμή του για να πάρει μία γυναίκα είναι μιά πρόστυχη πράξη -αυτό είναι πρόστυχο δεν είναι το γυμνό. Είναι μιά θλιβερή και πρόστυχη σκηνή, γιατί αυτό ο Πλάτωνας στο 'Συμπόσιο' το έχει πει εδώ και πάρα πολλά χρόνια, ότι ο έρωτας δεν είναι πρόστυχος. Επιτρέπεται σε όλες του τις μορφές. Αρκεί όμως να μην γίνεται για οικονομικούς λόγους ή άλλα συμφέροντα. Εδώ ο Πρεβέζης την αγοράζει. Της δίνει λεφτά. Πιέζει τον άνδρα της. Η περιφρόνηση με την οποία μιλάει για τον Κασκάνη είναι κάτι το φοβερό - λέει ότι αυτόν δεν τον νοιάζει αν το ξέρει ο άντρας της. Δηλ τελικά βλέπεις ότι τον διασκέδαζε να βάλει τον Κασκάνη να τον βλέπη να κάνει έρωτα με την παπαδιά, για να τον ταπεινώσει περισσότερο. Υπάρχει θλίψη στη σκηνή αυτή. Υπάρχει αηδία γιατί είναι μία 'σχέση' βρώμικη. Και είναι γεγονός ότι μέχρι τώρα στη χώρα μας, στον έρωτα υπήρχε μιά γεροντοκρατία. Επειδή οι γέροντες είχανε δύναμη, συχνά πιέζανε τα κορίτσια και στην Ελλάδα ένα μεγάλο ποσοστό της ερωτικής πράξης γίνεται για λόγους χρηματικούς, αυτό είναι θλιβερό για την χώρα μας. Εγώ πιστεύω ασφαλώς ότι στον έρωτα πρέπει να υπάρχει ελευθερία απόλυτη όταν γίνεται από αγάπη.

Η Εκκλησία γέμισε κίναιδους. Υπάρχει μιά φράση για την οποία με κατηγορούνε συνέχεια. Ναί, η Εκκλησία γέμισε κίναιδους. Ο κ. Τσάκαλος, μας ρώτησε και αυτό δυστυχώς είναι αλήθεια, αν και μείς στις τάξεις μας δεν έχουμε κλέφτες και κίναιδους.

Μπορεί να έχουμε. Αλλά εμείς δεν κάναμε ποτέ όρκο Παρθενίας. Κανείς σκηνοθέτης δεν ξέρω να΄ χει κάνει ποτέ όρκο παρθενίας. Αντίθετα, καμιά φορά μπορεί να 'ναι και θετικό στοιχείο η έντονη ζωή ενός σκηνοθέτη. Πολλοί ηθοποιοί δημιουργούν ψεύτικες ερωτικές ιστορίες για ν' ανέβει η δημοτικότητά τους. Δεν κάνουμε το ίδιο επάγγελμα. Ο ιερεύς, ο Επίσκοπος, δεσμεύεται με την Πολιτεία. Και γι' αυτό μας ζητάει ορισμένα ανταλλάγματα. Το σεβασμό, την αγάπη, την πίστη σ' αυτόν, οικονομικά ανταλλάγματα, μιά κάλυψη απόλυτη, και υποτίθεται ότι αυτός με την βοήθεια του θεού, στον οποίο είναι τόσο κοντά, είναι πιό δυνατός από μας. Λοιπόν, η σύγκριση του παπα - Τσάκαλου, ο οποίος παραπάει, νομίζω, σ' αυτά που λέει μία αριστερά μία δεξιά, είναι αστεία. Και εμείς έχουμε ευθύνες, ασφαλώς, αλλά ποτέ δεν είπαμε ότι είμαστε στην ερωτική μας ζωή άψογοι. Ούτε κάναμε κηρύγματα περί Παρθενίας. κτλ.

Με κατηγορούνε για φράσεις απομονώνουνε φράσεις. Η φράση 'γαμώ το κέρατό σας' που λέει ο Αρχιεπίσκοπος. Νομίζω ότι ο καθηγητής κ. Μπέης είχε απαντήσει σ' αυτό αναφέροντας τα όσα λέει ο πρώην Αθηνών Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος. Τη φράση την έχει πεί ο Σεραφείμ για κείνους που φώναξαν Ανάξιος Ανάξιος στην ενθρόνιση του Ορφανού της Λαρίσης. Αλλά νομίζω ότι κι αν δεν την είχε πει, έχω το δικαίωμα να την βάλω. Στις πρόβες παρουσίαζα τον Σεραφείμ να βγάζει ένα πιστόλι στο τέλος και να βαράει τουφεκιές για να σκάσουνε το παπαδαριό από κάτω, το οποίο με τον παπά αντιπρόσωπο -αν είχα μεγάλο θίασο και πολλά χρήματα, θα'βαζα 20 να ουρλιάζουνε Ανάξιος Ανάξιος - φώναξε. Είχα σκεφτεί να βγάλει ο Σεραφείμ ένα πιστόλι και να πεί 'σκάστε ρέ' μπάμ - μπάμ.

Μου είπε όμως ο κ. Γιαννόπουλος 'όχι το πιστόλι, θα'χουμε φασαρίες, βγάλε το πιστόλι'. Έκανα μιά υποχώρηση, έκανα μερικές υποχωρήσεις για να προχωρήσει το έργο. Έ, λέω, αφού το λέει ο Γιαννόπουλος ας βγάλουμε το πιστόλι, με λύπη μου. Γιατί θεατρικά ήτανε πάρα πολύ ωραίο, και του πήγαινε του Σεραφείμ, όταν άνοιγαν τα ρούχα του να του φαίνεται ένα μεγάλο πιστόλι, που του 'χα βάλει ανάμεσα στη ζώνη. Θέλω να πω, ότι σεβόμενος... υποχωρώντας μπροστά στην ελληνική πραγματικότητα, έκανα μερικές μικροϋποχωρήσεις. Δεν θα τις ξανακάνω εύκολα. Γιατί πιστεύω ότι δεν πρέπει να κάνουμε.

'Γαμώ το κέρατό σας' έχει πεί χειρότερα ο Σεραφείμ... κι αυτό που κάνει να προσπαθεί να κατεβάσει το έργο με ασφαλιστικά μέτρα, χωρίς να καταφύγει ουσιαστικά στη δικαιοσύνη, το θεωρώ εγώ εκβιασμό φοβερό. Το κάνει και ο Προκόπιος που μας επιβάλλει 20 χιλ. Δραχ κάθε μέρα νομίζοντας ότι μπορεί να μας σταματήσει να παίζουμε το έργο.
'Το πέταγμα των χρημάτων' - υπάρχει η σκηνή που πετάνε τα χρήματα. Γεγονός είναι ότι στην αρχή της πρώτης μέρας τα μάζευε κι ο Αρχιεπίσκοπος τα χρήματα. Μετά έγινε πάλι μιά υποχώρηση μετά από υπόδειξη του κ. Γιαννόπουλου, που μου είπε 'παιδί μου, τώρα ας μην τα μαζεύει ο Αρχιεπίσκοπος, ας τα μαζεύει κάποιος άλλος, κι ας είναι ο Αρχιεπίσκοπος μπροστά'.
Το ίδιο είναι. Τι συμβολίζει η σκηνή; Συμβολίζει ότι εδώ, με τον Πρεβέζης, γίνανε ορισμένα παζαρέματα. Δεν μπορεί να αμφισβητηθεί αυτό το πράγμα. Ο Πρεβέζης είναι ένας Επίσκοπος που δεν ήταν τυχαίος. Τώρα θέλουμε να τον παρουσιάσουμε σαν ένα άνθρωπο που δεν έχει παίξει κανένα ρόλο στην Εκκλησία - πως τολμάνε να λένε κάτι τέτοιο όταν στην απόφαση που πάρθηκε για να κοπεί το σκήνωμα του Αγίου Γερασίμου ο Πρεβέζης είναι μέλος της επιτροπής. Είναι ένας από τους Συνοδικούς που υπογράψανε. Κάθεται δίπλα - δίπλα με τον Σεραφείμ, ο οποίος ήταν τότε Επίσκοπος Ιωαννίνων.

Οπωσδήποτε, λοιπόν, έχει στοιχεία στα χέρια του, δεν έχει ασφαλώς, τους φακέλους του Καντιώτη. Γιατί αν είχε τους φακέλους του Καντιώτη η φωτογραφία δεν θά' φτανε ποτέ στον Τύπο. Αλλά έχει και αυτός ορισμένα στοιχεία. Λοιπόν, έγινε ένα παζάρεμα. Εγώ δεν θα είχα κανένα ενδιαφέρον θεατρικό να δείξω ότι στον Πρεβέζης λένε 'εντάξει, θα σ' αφήσουμε το μισθό σου ! Δεν θα πέρναγε θεατρικά. Ενώ τα χρήματα που του δίνει ο Σεραφείμ είναι μιά θεατρική χειρονομία. Απόδειξη, όταν λέει στον Πρεβέζης ο ρόζ Μπόν - Μπόν Επίσκοπος με το αγαθό ύφος όπως είναι και παχουλό, ότι 'όλοι ξέρουμε ότι είσαι φτωχό, όπως άλλωστε όλοι μας', ο κόσμος "πεθαίνει" στα γέλια.Γιατί 'πεθαίνει' στα γέλια; Εγώ τι λέω; Ότι όλοι οι Επίσκοποι είναι φτωχοί. Μιά φράση υπέρ του Αρχιεπισκόπου. Γιατί ο κόσμος δεν χειροκροτεί, αλλά αντίθετα γελάει; Γιατί ξέρει ότι δεν είναι φτωχοί οι Επίσκοποι. Λοιπόν, γιατί με κατηγορούν εμένα; Η φράση μόνη της, αν την απομονώσουμε, είτε μιά φράση υπέρ της Ιεραρχίας, υπέρ του Ανωτάτου Κλήρου. Γιατί γελάει ο κόσμος; Γελάει ο κόσμος γιατί ξέρει ότι δεν τον κοροιδεύω, γιατί ξέρει ότι κι εγώ ξέρω ό,τι όλοι ξέρουμε, ότι οι Αρχιερείς έχουνε τεράστιες περιουσίες. Άν ζητήσω αύριο από τον κ. Ορφανό να παραιτηθεί, επειδή έχει προδώσει τον όρκο του και έχει μιά σειρά από κτήματα - θα σας τα δώσω σ΄ένα σημείωμα ,στο Μαραθώνα, πάρα πολλά κτήματα - θα παραιτηθεί; Όχι, θα μείνει Επίσκοπος. Τότε πως μου ζητάτε εμένα να κατεβάσω το έργο όταν εκείνος που έχει προδώσει τον όρκο του δεν παραιτείται;Λοιπόν, τη σκηνή με τα χρήματα την έβαλα γιατί πιστεύω, ασφαλώς, ότι ο Αρχιεπίσκοπος είναι υπεύθυνος για τα ανταλλάγματα, για το παζάρεμα που έγινε, το έπαιξε και κέρδισε ορισμένα ανταλλάγματα.
Η κοπή του σκηνώματος του Αγίου Γερασίμου, εγώ πιστεύω πως έγινε. Τώρα, ασφαλώς, και αυτό είναι το πιο δύσκολο, εγώ έβαλα τη σκηνή που πουλάνε το σκήνωμα, τα παϊδάκια - θέλανε να τα κόψουν μετά την πρώτη μέρα και παρ΄όλο που ήταν μιά φράση...
...Ξέρετε, κ. Πρόεδρε, στο θέατρο μού΄λεγε ο κ. Γιαννόπουλος, κόψε τα παΐδάκια βρέ Δημήτρη, μιά λέξη τι σημασία έχει".....
Ξέρετε όμως ότι κόβοντας τη λέξη "παΐδάκια" αφαιρέσαμε το μισό γέλιο της σκηνής; Στο θέατρο, ορισμένες λέξεις είναι σημαντικές απ΄ ό,τι μπορεί να νομίζουμε. Μετά, κόψε μιά λέξη από δώ, κόψε μιά φράση από κεί, κόψε μιά σκηνή, δεν μπορούμε να λειτουργήσουμε σωστά, κοροϊδεύουμε τους θεατές. Εγώ πιστεύω πώς από τη στιγμή που ένας Επίσκοπος αποφασίζει να κόψει το σκήνωμα ξέροντας πόσο επικίνδυνο είναι, κάτι ανταλλάγματα, παίρνει απ΄αυτούς που τους δίνει κομμάτια. Άλλωστε μου έχουν φέρει στοιχεία που λένε ότι έχουν θέσει σαν όρο, όταν τον κάνανε Επίσκοπο Κεφαλλονιάς, να κόψει το σκήνωμα και να τους μοιράσει κομμάτια. Αυτό λοιπόν δεν είναι μιά ανταλλαγή; Όλη η ελευθερία που πήρα, λοιπόν είναι στον χειρισμό αυτής της βρωμερής ιστορίας και που προσπάθησα να τη δώσω με χιούμορ - ότι τα δεξιά παϊδάκια,παίζουμε και με τις λέξεις, είναι ακριβότερο απ΄τ΄αριστερά. Γιατί είναι ακριβότερα από τ΄αριστερά; Που το στηρίζω; Ασφαλώς το ξέρω πως, κανονικά, και τα δεξιά και τα αριστερά παϊδάκιατο ίδιο είναι.Αλλά στην Ελλάδα όλοι ξέρουμε ότι το εδώκαι πάρα πολλά χρόνια, γενικάτα δεξιά είναι ακριβότερα από τα αριστερά. Μ΄αυτό το παίζουμε και ο κόσμος γελάει. Γελάει γιατί δεν θέλει να κλάψει για το αίσχος του Μητροπολίτη που έκοψε το σκήνωμα και θέλει με τη βία να μείνει Μητροπολίτης Κεφαλληνίας, ενώ εδώ και καιρό είναι στην συνείδηση του ποινίου του πρώην.

Τώρα έχουμε μιά άλλη κατηγορία, κι ο κ.Εισαγγελέας επιμένει πολύ, σχετικά με τη σκηνή του Επισκόπου Φλωρίνης, τον τρελλό παπά που λέω στο Πρόγραμμα. Τον Επίσκοπο Φλωρίνης τον έχω γνωρίσει. Είχαμε πάει με το φίλο τον Άρη Σκιαδόπουλο, όταν εργαζότανε στον "Ταχυδρόμο", πρίν 5 χρόνια που είχα ανεβάσει ένα έργο και που είχε πεί ότι θά μ΄αφορίσει αν δεν το κατεβάσω, να τον δούμε, να συζητήσουμε μαζί του. Αναμφισβήτητα είναι ένας άνθρωπος ηθικός και, δυστυχώς, - τι κατάντημα για την Εκκλησία μας - φτάσαμε να το θεωρούμε αυτό , το ότι δεν κλέβει και δεν έχει θησαυρίσει, φοβερή αρετή - να θεωρούμε σπάνιο χάρισμα για έναν Επίσκοπο το ότι δεν μοιχεύει και δεν είναι κίναιδος. Αν πρέπει έτσι να κρίνουμε, ασφαλώς ο Επίσκοπος Φλωρίνης είναι σπάνια Επίσκοπος, μοναδικός.

Μπαίνοντας στη Φλώρινα υπάρχει ένας τεράστιος σταυρός, μου θύμισε Ισπανία. Είχαμε μπεί στην πολιτεία σε μια ώρα που χτύπαγε το σταυρό ή ήλιος έτσι, που έπεσε και μας πλάκωσε ή σκιά πάνω μας. Ο σταυρός δεν πρέπει να πλακώνει, πρέπει να λυτρώνει.

Όταν του τηλεφωνήσαμε ήμασταν στο σπίτι ενός δημοσιογράφου, του ανταποκριτή των Νέων στην Φλώρινα. Τον ρώτησε ο Άρης πότε να τον δούμε. "Που είστε", μας ρώτησε ο Άγιος, και ο Άρης, που ήξερε ότι ο φίλος του ο δημοσιογράφος δεν τα πάει καλά με τον Φλωρίνης του λέει "είμαστε σ΄ένα καφενείο Άγιε. 'Ποιό καφενείο', του απαντάει , 'γιατί μου λές ψέμματα, είστε στο σπίτι τάδε κι έχετε έρθει στη Φλώρινα από την ώρα τάδε'. Δηλ. Μπαίνοντας στην Φλώρινα ήξερε ο Άγιος που είμαστε, που σταματήσαμε, που πίναμε τον καφέ μας και τι φορούσαμε. Καθ΄ όλη τη διάρκεια της παραμονής μας στη Φλώρινα (μείναμε μιάμιση μέρα), οι κινήσεις μας ήταν όλες σημειωμένες. Θέλω να πω ότι αγαπάει τους κατοίκους ο Δεσπότης, αλλά τους παιδεύει και τους παιδεύει πολύ, κ. Πρόεδρε. Έχει κάνει μιά αστυνόμευση της Φλώρινας που άν την είχε πετύχει ο Παπαδόπουλος θα ήταν σίγουρα ακόμα δικτάτορας. Είναι καταπληκτικό, ξέρει όλες τις λεπτομέρειες, έχει φακέλους για τα πάντα. Ξέρετε, όταν πήγα στην Φλώρινα δεν ήξερα και πάρα πολλά πράγματα για τον Δεσπότη. Στο δρόμο προσπαθούσα να διαβάσω ξανά την Καινή Διαθήκη για να θυμηθώ ορισμένα πράγματα. Ο Άρης μου είπε, ότι είχε ακούσει για τον Άγιο. Ο Φλωρίνης, όταν μιλήσαμε, με άφησε έκπληκτο. Ήξερε τον πατέρα μου, τον παππού μου, τη μητέρα μου, το σπίτι μου, ότι δεν είχα αδέλφια, για τη γυναίκα μου, το Παρίσι.....
Είχε ολόκληρο 'φάκελο ΚΟΛΛΑΤΟΥ' - τα έχασα. Είχε και έχει πάντα ένα τέτοιο δίκτυο που μ΄ είχε εντυπωσιάσει - είναι αυτό χριστιανικό;

Εγώ, για τον Επίσκοπο Φλωρίνης έδωσα αυτό που πιστεύω. Ότι είναι ένας Βυζαντινός Ιεράρχης, του οποίου όμως τα θετικά του στοιχεία είναι θετικά επειδή οι άλλοι Επίσκοποι είναι αρνητικοί. Κανονικά είναι ένας Μεσσαιωνικός Επίσκοπος. Αν η Εκκλησία της Ελλάδος ήταν μιά Εκκλησία που σεβόταν και τη θρησκεία και τον λαό και οι Επίσκοποί της δεν κλέβανε, δεν μοιχεύανε, δεν ήταν κίναιδοι - η πλειοψηφία της, όχι όλοι, ασφαλώς - τότε ο Φλωρίνης θα ήταν μια επικίνδυνη περίπτωση. Γιατί εμένα μου είπε μπροστά σε μάρτυρες, και δεν νομίζω ότι το αρνείται, ότι είναι πρώτα Ορθόδοξος και μετά Έλληνας. Δηλαδή, επανέλαβε τη φράση την οποία έλεγε ο Γεννάδιος και η οποία μας στοίχισε 400 χρόνια σκλαβιάς. Και δεν μου' κρυψε ο Άγιος Φλωρίνης το θαυμασμό του για τον Γεννάδιο τον Σχολάριο. Μου είχε βάλει δε τις φωνές όταν τον απεκάλεσα προδότη και με σταμάτησε όταν του θύμισα τι γράφει γι' αυτόν, τον Γεννάδιο, ο Κορδάτος στην " Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας". "Εκείνο όμως που πρέπει να σημειώσουμε είναι ότι καταδίωξε με λύσσα τους Ελευθερόφρονες και όσους διάβαζαν και μελετούσαν τους Έλληνες συγγραφείς, κι ακόμα έκαψε τα συγγράμματα του Γεμιστού και διακήρυξε πως αυτός, αν και μιλούσε την Ελληνική γλώσσα, δεν ήταν Έλληνας, αλλά μόνο Χριστιανός. Μου είχε πεί συγκεκριμένα ο κ. Καντιώτης όταν τον κατηγόρησαν τον Σχολάριο λέγοντάς τον προδότη: πρόσεξε καλύτερα να χάσουμε την Κύπρο - σήμερα ξέρουμε πια τι σημαίνει αυτό - παρά να φύγει το Οικουμενικό Πατριαρχείο από την Κων/πολη. Λοιπόν, θα μπορούσα να επεκταθώ στον Φλωρίνης πολύ περισσότερο και σε θέματα λιγότερο γραφικά.

Η λύση που είχα διαλέξει από την αρχή ήταν να μην βάλουμε ράσα, ν΄ αποφύγουμε τα σύμβολα, να μη θίξουμε με κανένα τρόπο τα σύμβολα. Δεν υπάρχει, εικόνισμα, δεν υπάρχει Σταυρός, πουθενά δεν αναφέρεται ή λέξη Χριστός. Και στους Αρχιερείς έδωσα κάτι ξύλα να κρατούν, αντί για ποιμαντικές ράβδους. Ο Άγιος Φλωρίνης, όμως, όπως είπα και προηγουμένως, δεν είναι ένας κανονικός Επίσκοπος. Του έδωσα, λοιπόν μιά πατερίτσα, ή οποία είναι και αυτή περίεργη. Έχει πάνω πάνω μια σειρά από σκοινιά, δεμένα τρελά, τρελός παπάς, τρελή πατερίτσα.

Δεν το αρνούμαι αλλά δεν νομίζω ότι τον θίγω. Τώρα ο Επίσκοπος Φλωρίνης μου είχε πει ότι "Άν ανέβεις στην Φλώρινα δεν θα σου κάνω μήνυση, αλλά θα σε δείρω. Δεν ξέρω ποιά θα είναι ή αντίδρασή του αν θα έβλεπε το έργο. Γιατί έχει ένα χιούμορ....Όταν σε δέχεται σου λέει, (δεν είναι και πολύ δημοκρατικό). Τι θα πιείς; Θα πιείς λεμονάδα Φλωρίνης; Και να μή θέλεις λεμονάδα Φλωρίνης, Φλωρίνης θα πιείς. Όλη η προσωπικότητα του Φλωρίνης είναι περίεργη.

Η κατηγορία για την Ιερά Σύνοδο. Εάν είχα τη δυνατότα να έχω μιά ολόκληρη Ιερά Σύνοδο, να έχω τους τους Αρχιερείς τους περισσότερους που μπορούσα, θα τους έδειχνα επί σκηνής. Αν μπορούσα να δείξω τους Επισκόπους όλης της Ιεράς Συνόδου, θα τους έδειχνα. Άλλά δεν θα έδειχνα μόνο έναν καλό. Θα'βαζα το ποσοστό που πιστεύω πως έχει σε τίμιους ανθρώπους η Ιερά Σύνοδος. Στο έργο δεν είναι η Ιερά Σύνοδος. Διάλεξα λοιπόν επτά οι οποίοι παζάρεψαν την υπόθεση του Πρεβέζης, και όταν βρήκαν την τιμή, συμβιβάσανε τα πράγματα. Παρ'όλα αυτά ο Πρεβέζης στο θεατρικό έργο λέει στον κ. Σεραφείμ τη φράση "Ιούδα, με το φιλί με προδίδεις" και έχει η φράση αυτή μιά πικρή ειρωνεία. Και είναι φυσικό να την έχει. Αυτή τη στιγμή απ' όσους ήρθαν εδώ για μάρτυρες, κανείς δεν είχε το κουράγιο, είτε Αρχιερείς λέγονται είτε απλοί ιερείς, κανείς δεν υπερασπίστηκε τον Πρεβέζης. Γιατί ξέρουμε ότι είναι αδύνατος. Και αυτό δεν είναι πολύ γενναίο.

Λοιπόν ο Πρεβέζης έχει μιά θλίψη όταν λέει στον κ. Σεραφείμ " με πρόδωσες", γιατί τον προδώσανε ασφαλώς. Γιατί αν δεν τον προδίδανε έπρεπε να προχωρήσουν οι εκκαθαρίσεις. Δηλαδή; Να ξηλωθεί, να ξυριστεί, ή να πάει σε μοναστήρι. Όχι μόνο ο Πρεβέζης, αλλά και ο Ορφανός και ο Προκόπιος και αυτός ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος κ. Σεραφείμ. Εγώ δεν πιστεύω στο ξύρισμα. Είναι φασιστικός τρόπος.

Έχουμε τόσα μοναστήρια άδεια. Να πάνε στα μοναστήρια. Δεν έχουμε πρόβλημα που να στείλουμε τους ανάξιους Έλληνες Αρχιερείς. Εδώ η ηγεσία της Εκκλησίας μας τι έκανε; Διώξανε τον Πρεβέζης και σταμάτησαν την κάθαρση εκεί. Έτσι ώστε οι ίδιοι άνθρωποι να συνεχίζουνε να διοικούν την Εκκλησία. Αυτές τις μέρες διαλέγουνε Επίσκοπο Σπάρτης και δεν λέει, δεν γράφει κανείς ότι αυτός είναι καλύτερος από τον άλλο γιατί διαθέτει αυτά κι αυτά τα προσόντα. Και ότι ο δεύτερος έχει αυτά κι εκείνα τα προσόντα. Λένε όλοι ότι αυτός έχει τόσους ψήφους για να τον υπερασπίζεται ο κ. Σεραφείμ. Όμως ο κ. Σεραφείμ θεωρείται ότι είναι σε πτώση τώρα μπροστά στον Πειραιώς. Ο άλλος υπερασπίζεται λοιπόν, γράφουνε, από τον Πειραιώς. Και παζαρεύουνε. Ντροπής πράγματα ομολογώ. Αυτοί είναι οι Επίσκοποί μας. Στην Ιερά Σύνοδο είχα σεβασμό, αλλά έχω και την απαίτηση να αλλάξει η σύνθεσή της. Πρέπει ασφαλώς να πώ, ότι ιδιαίτερο σεβασμό δεν έχω σε αυτούς τους ανθρώπους. Δεν μπορώ να πώ ψέματα. Τη σημερινή πλειοψηφία της Ιεράς Συνόδου δεν την έχω και πολύ σε εκτίμηση.

Οι κατήγοροί μου επιμένουν σε μιά φράση του έργου "Κοίτα ατυχία να μας τύχει παπάς που να μήν είναι αδελφή". Τη φράση αυτή δεν τη λέει Επίσκοπος. Δεν τη λέει παπάς. Τη φράση αυτή μέσα στο έργο τη λέει ένας προύχοντας της Πρέβεζας, όταν πάνε να πιέσουν τον Πρεβέζης να δεχτεί να πληρώσει, ώστε να καλύψουνε - διότι η Πρέβεζα ενδιαφέρεται να καλύψει το σκάνδαλο - το πιστεύω αυτό απόλυτα. Γιατί και αυτό είναι θλιβερό ότι ούτε βουλευτής, ούτε κανείς άλλος έβγαλε το σκάνδαλο, ούτε δημοτικός σύμβουλος ούτε οι δήμαρχοι ...Να μη φωνάζουνε λοιπόν.

Το σκάνδαλο του Πρεβέζης βγήκε επειδή έγινε ο εκβιασμός του Κασκάνη. Και επειδή δεν πλήρωσε ο Πρεβέζης. Οι άλλοι όλοι δεν μίλησαν. Ή έστειλαν υπηρεσιακά χαρτιά, όπως είπε άλλωστε ο Νομάρχης Πρεβέζης. Το ήξερα είπε "έστειλα ένα υπηρεσιακό χαρτί και έφυγα". Εγώ πιστεύω ότι δεν φτάνει μονάχα αυτό. Τέλος πάντων είναι μιά άποψη. Λοιπόν, όταν φεύγουν οι δύο προύχοντες μετά την συζήτηση που κάνανε με τον Πρεβέζης και του είπανε "Σε παρακαλούμε, πλήρωσε τώρα, θα σου δώσουμε κι εμείς ορισμένα λεφτά και μετά θα τον φάει ο χάρος αυτόν". Αυτό μπορεί να' ναι και πραγματικό δηλαδή, ότι θα τον καθαρίσουνε ή μπορεί να'ναι και συμβολικό.

Να τον αναγκάσουνε σε σιωπή ή σε μετάνοια όπως έγινε με τον ιερέα που έχει καταγγείλει τον Επίσκοπό του ότι ζήταγε σώμα και μετά ο ίδιος έκανε ύστερα (νομίζω από πίστη) "εγώ ξανάρχομαι σε σένα, μετάνιωσα". Λοιπόν αυτές οι μετάνοιες... είναι αδύνατοι άνθρωποι. Γιατί να υπάρχουν μόνο δυνατοί άνθρωποι. Όλοι αδύνατοι είμαστε. Αυτοί οι δυό προύχοντες κατεβαίνοντας κάτω από το σπίτι του Επισκόπου, ενώ ο Πρεβέζης δεν θέλει να πληρώσει, και δεν θέλει να πληρώσει γιατί φοβάται, και ξέρει κι έχει δίκιο ότι άν πληρώσεις μιά φορά θα πληρώσεις και δυό και τρείς και δεν θα σταματάει ο εκβιασμός. Κατεβαίνοντας κάτω λοιπόν λέει ο ένας στον άλλο. "Βρε κοίτα, ατυχία να μας τύχει παπάς που να μην είναι αδελφή". Με την έννοια ότι άν ήταν αδελφή, όπως ξέρουμε, ο λαός θεωρεί καλώς ή κακώς ότι οι αδελφές κινούνται πιό έξυπνα. Έχουνε μιά ικανότητα προσαρμογής μεγαλύτερη. Σου λένε, άν είχαμε μια αδελφή Επίσκοπο, θα τα είχαμε βολέψει,θα το είχαμε ξεπεράσει το πράγμα. Πρώτα - πρώτα δεν θάκανε την γκάφα να τον πιάσουνε επ' αυτοφώρο,γιατί προσέχουνε, αλλά κι άν τον πιάνανε θα πλήρωνε, θα' βρισκε τρόπο να το κλείσουμε το θέμα.

Ενώ αυτός, που κάνει τον άνδρα και τον παλικαρά τώρα μας δημιουργεί προβλήματα. Δεν έχει την έννοια η φράση αυτή ότι όλοι οι ιερείς ή όλοι οι Αρχιερείς είναι αδελφές. Δεν θα μπορούσε, είναι πρακτικά αδύνατο. Σε καμιά ομάδα ανθρώπων δεν είναι όλοι ομοφυλόφιλοι. Μπορεί να υπάρχει ένα ποσοστό. Νομίζω ότι οι ίδιοι ιο ιερείς δίνουνε ένα ποσοστό. Ένας αρχιερέας έλεγε ότι το 70% είναι ομοφιλόφιλοι. Αλλά αυτά δεν είναι σίγουρα. Δεν μπορούμε να το ξέρουμε. Εγώ λοιπόν δεν μπορώ να πω ξαφνικά ότι όλοι οι παπάδες είναι.... Στεναχωρέθηκα που μου είπε ένας ιερέας ότι με το έργο μου θα βάλω αμφιβολίες στη γυναίκα του ύστερα από 25 χρόνια γάμου. Το θεωρώ λίγο περίεργο. Δεν θα ήθελα, πάντως...αν του δημιούργησα τέτοιο θέμα σπίτι του, δεν το ήθελα. Και δεν το λέει παπάς αυτό. Το λέει ένας άνθρωπος. Στο έργο τη φράση αυτή δεν τη λέει παπάς, ένας πολίτης απ' την Πρέβεζα που πιστεύει ότι αν ήταν ομοφυλόφιλος θα ήταν πιό άνετη η λύση του προβλήματος. Εγώ θα ήθελα να ελπίσω ότι το έργο θα το συνεχίσουμε και θα ήθελα να επιμείνω σε κάτι. Από το έργο όπως είπε και ο κύριος Τζόγιας, δεν μπορούμε να απομονώσουμε μιά φράση. Δεν μπορούμε να' απομονώσουμε μιά σκηνή.

Ή όλο το έργο είναι έντιμο και όλο το έργο κάνει μιά καλόπιστη κριτική, έστω σκληρή για τους Αρχιερείς και η παρουσίασή του έργου είναι χρήσιμη, ώστε να μην ξεχνάμε την σημερινή πραγματικότητα της Εκκλησίας και να βιαστούμε να κλείσουμε το θέμα, ή όλο το έργο είναι ανέντιμο, όλο το έργο το έκανα , θα έπρεπε να ήμουν ανόητος, γιατί έχω μόνο ένα 12% τα ποσοστά μου. Δεν πήρα καμιά αμοιβή σκηνοθέτη, ή όλο το έργο λοιπόν το έκανα τότε για το 12% και πια πρέπει όλο το έργο να απαγορευτεί. Θα ήθελα θερμά να παρακαλέσω το δικαστήριο σας να σκεφτεί και μας τους καλλιτέχνες. Οταν ένας δημιουργός γράφει ένα έργο και το έργο αυτό είναι ένα. Σ' ένα κλέφτη σήμερα, πια, στην Ευρώπη δεν του κόβουνε το χέρι που έκλεψε, τον βάζουνε όλον φυλακή. Λοιπόν το Θεατρικό έργο είναι ένα .Έχει φράσεις έχει σκηνές. Έχει τη φράση "Σαν τον Άγιο Γεώργιο δυνατός", αλλά αυτή η φράση είναι μέσα στο έργο. Παπαδιά είναι, με τον Άη - Γιώργο θα τον παρομοιάσεις για να τον ευχαριστήσει. Δεν θα του πεί είσαι δυνατός σαν τον Κούρκουλο.

Άν ήταν μιά κοπέλα σε μιά γειτονιά θα του έλεγε ότι "είσαι δυνατός σαν τον Αλαίν Ντελόν. Ίσως είναι εδώ το σύμβολο για μια γυναίκα ερωτευμένη. Θέλω - επιμένω σε αυτό - όλο το έργο είνα ΕΝΑ. Εάν λοιπόν είναι ανέντιμο, αν είναι πρόστυχο είναι όλο. Όχι επί μέρους σκηνές. Και θάπρεπε πια να κατέβει όλο το έργο. Ευχαριστώ.

2006-05-29T00:37:00.000+03:00

Η Τεράστια Κοινωνική Σημασία των Βλακών εν τω Συγχρόνω Βίω

Ευάγγελου Λεμπέση

Πρόλογος

Εις την πολυπληθή κατηγορίαν των βλακών προσάπτεται ασφαλώς άδικος και επιστημονικώς εσφαλμένη μομφή, όταν ούτοι χαρακτηρίζονται είτε ως άχρηστοι και περιττόν βάρος της κοινωνίας, είτε ως παρασιτικοί, εκφράζεται δε συχνά η ανόητος, ως θα ίδωμεν, ευχή όπως ούτοι εκλείψουν. Το πρόβλημα των βλακών δεν είναι εν τούτοις απλούν όταν ληφθή πρώτον ύπ΄ όψιν η στερεά και απολύτως αναγκαία θέσις, ήν ούτοι επαξίως κατέχουν εν τω κοινωνικώ διαφορισμώ. Οι βλάκες διαιρούνται ούτως εις δύο όλως αντιθέτους μεταξύ των «ομάδας», διεπομένας όμως αμφοτέρας υπό του αυτού νόμου, του διαφορισμού. Η πρώτη εκ τούτων ομάς καταλαμβάνει ως γνωστόν τας υποδεεστέρας εν τη κοινωνία θέσεις, ήτοι ευρίσκεται εις τας κατωτάτας βαθμίδας τού κοινωνικού διαφορισμού. Πόσον ευεργετική διά την κοινωνίαν είναι η ομάς αύτη είναι περιττόν να τονισθή, διότι άνευ αυτής δεν θα υπήρχεν εκμετάλλευσις και άνευ εκμεταλλεύσεως δεν θά υπήρχε πολιτισμός. Εις δε την γλώσσαν του κοινωνικού διαφορισμού: Άνευ αυτής δεν θα υπήρχε διαφορισμός, διότι αντί της ανισότητος, θα υπήρχεν ισότης, έστω και εκ των άνω, δηλαδή θα ήσαν όλοι ευφυείς, όπερ από της απόψεως του διαφορισμού το αυτό: ως να ήσαν όλοι βλάκες διότι ο διαφορισμός απαιτεί ρητώς και ευφυείς και βλάκας, περικοπτωμένων δε οιονδήποτε εκ των δύο τούτων σκελών του, αίρεται ολόκληρος. Άνευ δε, κατ΄ ακολουθίαν, τού διαφορισμού, καθισταμένου δυνατού μόνον διά της σοβαράς συμβολής των βλακών, δεν υπάρχει κοινωνία. Τοιαύτη λοιπόν ή τεραστία κοινωνική σημασία των βλακών, ήτις άλλως τε υπό πάντων αναγνωρίζεται, μολονότι μόνον εις τον κοινωνιολόγον είναι επιστημονικώς γνωστή.

ΙΙ.

1. Η κατά των βλακών καταφορά προκαλείται άλλως τε υπό της δευτέρας ομάδος αυτών, πλέον ενοχλητικής της πρώτης, αλλά και ενταύθα η καταφορά αύτη, έφ΄ όσον εμφανίζεται ως λογική κρίσις, είναι ακοινωνιολόγητος, ήτοι αντεπιστημονική. Κατηγορούνται δηλαδή οι βλάκες της δευτέρας ταύτης κατηγορίας ότι παναξίως κατέχουν σπουδαίας εν τη κοινωνία θέσεις. 'Αλλ΄ η κρίσις αύτη προδίδει πλήρη μιας ωρισμένης μορφής του διαφορισμού άγνοιαν. Η μορφή αύτη δεδομένη με φυσικήν αναγκαιότητα ως ο νόμος τού διαφορισμού είναι ο στοιχειώδης κανών: "δέκα βλάκες καθ΄ ενός ευφυούς, δέκα ανίκανοι καθ΄ ενός ικανού, δέκα αδύνατοι καθ΄ ενός ισχυρού κ.ο.κ.". Το φαινόμενον τούτο, κλασσικόν, τυπικόν καί αιώνιον αφ΄ ής υπάρχει ανθρωπίνη κοινωνία, δι΄ όλης της Ιστορίας της ανθρωπότητος, δύνανται να είναι «τυχαίον»; Αλλά τυχαίον είναι ό,τι αδυνατεί να συλλάβη ο ανθρώπινος νούς. Ουδέποτε όμως ό,τι προ πολλού έχει συλληφθή εις τον θεμελειώδη νόμον του διαφορισμού. Και το μεν ψυχολογικόν ελατήριον του συνασπισμού των οπωσδήποτε «κάτω» κατά των οπωσδήποτε «άνω» είναι δεδομένη δια του ressentiment.

Ο συνασπισμός των βλακών ενταύθα είναι μηχανική οργάνωσις βάσει της αρχής της "ελαχίστης προσπαθείας" προς αντιμετώπισιν ισχυροτέρας δυνάμεως εις το πρόσωπον των ολίγων ή του ενός. Η οργάνωσις αύτη περιωρισμένης εκτάσεως καλείται κοινωνιολογικώς κλίκα (clique).

2. Η έμφυτος τάσις του βλακός, εξικνουμένη συχνότατα εις αληθή μανίαν όπως ανήκη εις ισχυράς και όσον το δυνατόν περισσοτέρας πάσης φύσεως οργανώσεις, εξηγείται πρώτον μεν εκ της ευκολίας της αγελοποιήσεως, εις ήν μονίμως υπόκειται, λόγω ελλείψεως ατομικότητος (εξ ού και το μίσος του κατά του ατόμου και του ατομικισμού), δεύτερον δε εκ του ατομικού ζωώδους πανικού, υπό του οποίου μονίμως κατατρύχεται, εκ του δεδικαιολογημένου φόβου μήπως περιέλθη εις το παντός είδους προλεταριάτον. Αποτελεί δε η τάσις αύτη αμάχητον σχεδόν τεκμήριον περί του βαθμού της πνευματικής του αναπηρίας. Τοιουτοτρόπως δημιουργείται αυτόματος συρροή βλακών εις τας πάσης φύσεως οργανώσεις, αίτινες, εάν μεν είναι συμφεροντολογικαί, διατηρούν τουλάχιστον την σοβαρότητα των συμφερόντων των, εάν όμως είναι «πνευματικαί» περιέρχονται συν τω χρόνω εις πλήρη βλακοκρατίαν. Εις το φαινόμενον τούτο οφείλει τον εκφυλισμόν του λ.χ. ο μασσωνισμός, oι απανταχού Ροταριανοί 0μιλοι, όλοι oι «πνευματικοί» σύλλογοι, καί αυτή αύτη η... Κοινωνία των Εθνών! Επόμενον είναι κατόπιν τούτων, ότι όπως η λεγεών των βλακών ωθείται ακατανικήτως προς την αγέλην και προς τας πάσης φύσεως οργανώσεις, ούτω υφίσταται ακατανίκητον έλξιν από τας παντός είδους αγελαίας αντιατομικάς και ομαδιστικάς θεωρίας, από του πάσης φύσεως παρεμβατισμού η διευθυνομένης οικονομίας ή 4ης Αυγούστου μέχρι του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού (Άλλοι είναι οι εκμεταλλευταί των θεωριών αυτών). Τούτων δεδομένων εξηγείται καί η ατελεύτητος και αυστηροτάτη επιλογή βλακών εις τά ομαδικά συστήματα η οποία, τη βοηθεία μιας πολιτικής βίας, κατοχυρούται και ως πολιτικόν και κοινωνικόν καθεστώς (4η Αύγούστου), τόσω μάλλον, όσο η ελευθερία της σκέψεως, χρήσιμος μόνον εις εκείνους, οίτινες διαθέτουν σκέψιν, είναι μονίμως και εξόχως αντιπαθητική εις τους βλάκας, διότι ασκουμένη υπό των άλλων στρέφεται εναντίον των, ιδία οσάκις ούτοι κατέχουν εξουσιαστικάς θέσεις, ή έχουν συνδέση συμφέροντα με τους κατέχοντας αυτάς. Η έλλειψις ιδίας γνώμης, η κολακεία και η ραδιουργία (ίδε κατωτέρω) τούς προορίζουν άλλως τε ειδικώς δια τας καταστάσεις ταύτας. Η ακατανίκητος επίσης τάσις των βλακών προς τας πάσης φύσεως αγελαίας εμφανίσεις (κοσμικαί συγκεντρώσεις και causerie τρεφομένη εκ των περιεχομένων των εφημερίδων και των ραδιοφώνων, μόδα, κλπ.) και διακρίσεις (τίτλοι, διπλώματα παράσημα) είναι κατόπιν των ανωτέρω αυτονόητος.

ΙΙ

3. Αλλά πόθεν είναι δεδομένη η πραγματική δυνατότης της αποτελεσματικής δράσεως της βλακικής αγέλης; Η δυνατότης αύτη είναι δεδομένη απολύτως αντικειμενικώς και ανεξαρτήτως τού ψυχολογικού ελατηρίου (τού ressentiment), το οποίον άλλως ουδεμίαν θα είχε κοινωνικήν δράσιν και ακολούθως κοινωνιολογικήν σημασίαν. Είναι δεδομένη εκ της μοιραίας θέσεως την οποίαν κατέχουν εις την κλίμακα του κοινωνικού διαφορισμού οι βλάκες, θέσεως εις την οποίαν είναι αναντικατάστατοι , διότι είναι θέσις υποδεεστέρα, αλλά και απολύτως απαραίτητος δια τον όλον κοινωνικόν μηχανισμόν, ο οποίος βασίζεται απολύτως εις τας κατωτέρας αυτού βαθμίδας. Ευκρινέστατα διαφαίνεται η εξάρτησις αύτη των ανωτέρω βαθμίδων και προσώπων από των κατωτέρων τοιούτων όπου αύτη λαμβάνει μορφάς καθαρώς εκβιαστικάς, τας οποίας γνωρίζουν πάντες οι κοινωνικοί άνθρωποι. Ως παράδειγμα δύναται να χρησιμεύση η παρέλκυσις ή ο ενταφιασμός μιας ύποθέσεως εις οιανδήποτε υπηρεσίαν υπό κατωτέρων υπαλλήλων, η έκδοσις εντάλματος συλλήψεως κατά καταζητουμένου εκληματίου, εις περίπτωσιν κατά την οποίαν τα κατώτερα αστυνομικά όργανα είναι αλληλέγγυα προς αυτόν κλπ. κλπ.

4. Λαμβανομένης ήδη ύπ΄ όψιν της επικαίρου ταύτης θέσεως των κατωτέρων βαθμίδων και προσώπων εν τω κοινωνικώ διαφορισμώ καθίσταται απολύτως νοητή και η άνοδος αυτών εις ανωτέρας βαθμίδας δια κοινού μεταξύ των συνασπισμού αναδεικνύοντος εαυτούς και αλλήλους άφ΄ ενός μεν δι΄ οργανωμένης αντιστάσεως (boycotage) προς τα άνω και παραλύσεως των τυχόν αντιθέτων ενεργειών των υπερκειμένων παραγόντων προς ανάδειξιν άλλου πράγματι ικανού, προσώπου, αφ΄ ετέρου δε δι΄ οργανωμένης προωθήσεως προσώπου εκ των κόλπων αυτών, προς την ανωτέραν βαθμίδα. Το φαινόμενον τούτο καλείται κλίκα. Ότι την εξέλιξιν ταύτην ουδείς δύναται να σταματήση είναι φανερόν, όσον είναι φανερά η νομοτελειακή συνάρτησις των ως άνω δεδομένων. Κατά την αυτήν συνάρτησιν το φαινόμενον συνεχίζεται: «ενός βλακός προκειμένου μύριοι έπονται», ο δε ούτω ανελθών βλαξ θα προωθήση ο ίδιος πρόσωπα μόνον κατώτερα εαυτού, μέχρις ότου η μία βιαία έξωθεν επέμβασις, υπαγορευομένη υπό της ανάγκης άλλου τινός κοινωνικού όργανισμού, ή ο φυσικός εκφυλισμός ενός τοιούτου οργανισμού εκ των έσω, επιφέρει θεμελιώδη τινά ανατροπήν ή και αυτόν τούτον τον τερματισμόν του βίου του εκφυλισθέντος οργανισμού. Ούτω λ.χ., εις παρομοίαν περίπτωσιν η το 1910 ανελθούσα κοινωνική ομάς ανέτρεψε την ιεραρχίαν των αξιών και των προσώπων και εντός του παλαιοκομματισμού, καταστήσασα δυνατήν την υπεφαλάγγισιν των παλαιών αυτού αρχηγών υπό νέων (Γούναρη, Στράτου κλπ.). Ως παράδειγμα δια την δευτέραν περίπτωσιν δύναται να θεωρηθή η άνευ ουδεμιάς αντιστάσεως παράδοσις της εξουσίας υπό της παλαιάς κρατούσης κοινωνικής ομάδος εις την αναίμακτον «επανάστασιν» τού 1909. Πλείστα άλλα παραδείγματα αποσυνθέσεως ορισμένων άλλοτε ισχυρών οργανισμών: του Βενιζελισμού και του Αντιβενιζελισμού παρατηρούνται σήμερον, μερικών εκ των οποίων αλλαχού δίδεται η ανάλυσις.

5. Αλλά και οι άνευ συνασπισμού και οργανώσεως, άνευ«κλίκας», ανερχόμενοι βλάκες ή ανίκανοι γενικώς, ατομικώς και μόνον επικρατούντες, ευρίσκονται εν τούτοις δεσμευμένοι υπό του κοινωνικού διαφορισμού εις ίσον βαθμόν ως και οι οργανωμένοι τοιούτοι. Διότι αντικειμενικώς αι θέσεις τας οποίας λαμβάνουν είναι τοιαύται, ώστε η ανεπάρκειά των ή να είναι πλεονεκτική ή να είναι ανεκτή, ούδέποτε όμως θέσεις απαιτούσαι πραγματικά προσόντα, εκ των οποίων, και αν ακόμη φθάνουν εις αυτάς, ανατρέπονται και κρημνίζονται εις την πρώτην αντίξοον περίστασιν και υπό μεγάλου τινός ή μικρού πνέοντος ανέμου. Ούτω λ.χ. πολλοί εξ αυτών κατέλαβον διαδοχικώς πλείστα αξιώματα της κοινωνίας και της πολιτείας, από του Προέδρου της Δημοκρατίας, μέχρι του «Προέδρου του Συλλόγου Προστασίας Εγγύων Μυιών», του «Γενικού Γραμματέως της Γενικής Συνομοσπονδίας Πωλητών Ποντικοπαγίδων» κ.ο.κ., αξιώματα βεβαίως, τα οποία ουδέποτε θα επιδιώξη σοβαρώς απασχολούμενος άνθρωπος. Εις τα αξιώματα ταύτα προστίθενται φυσικά και διακρίσεις οίον παράσημα, διπλώματα, δεξιώσεις κλπ. τα οποία ανέκαθεν απετέλεσαν ευπρόσδεκτα και ζωηρώς καταζητούμενα θέματα μεγάλων σατυρικών έργων της λογοτεχνίας, ένθα απηθανατίσθη ο ανώνυμος ούτος κοινωνικός τύπος. Την άνοδον αυτού διευκολύνουν πλείστα προς τούτο ειδικά προσόντα: η παντελής έλλειψις προσωπικότητος, ήτις εκδηλούται εις την χρονίαν απουσίαν γνώμης επί παντός ζητήματος, εις τον φόβον προ της ενδεχομένης διαφωνίας προς πάντα άνθρωπον, η ολιγόλογος ανιαρότης αυτού, εκλαμβανομένη υπό των αφελών ως βαθύνοια και σοβαρότης, οφειλομένη δε πράγματι εις ανεπανόρθωτον έλλειψιν πνεύματος και πολιτισμού, κλπ. (Τοιούτοι λ.χ. δύο κλασσικοί και αντίθετοι τύποι σοβαροφανών βλακών: ο «ψωνίζων» και ο «causeυr». Ο «ψωνίζων» έχει έκδηλον στίγμα την βλακώδη πονηρίαν εις το μέρος εκείνο του ανθρωπίνου σώματος, ένθα παρά τοις ανθρώποις κείται συνήθως το πρόσωπον. Η ευφυΐα του, την οποίαν πιστεύει ότι έχει και ότι την κρύπτει επιμελώς, συνίσταται εις το ν΄ ακούη μόνον τα λεγόμενα των άλλων, συνοδεύων αυτά με εξυπνώδες τι ηλίθιον μειδίαμα. Δεν απαντά, διότι βεβαίως δεν είναι «κουτός» διά να «εκτεθή». Πάντα άνθρωπον κατ΄ αρχήν θεωρεί ως εχθρόν ενεδρεύοντα να του αρπάση καμμίαν εκδήλωσιν δια να τον εκθέση κακοήθως εις τους εχθρούς του. Πάντα δε άνθρωπον κατ΄ αρχήν εκφράζοντα γνώμας θεωρεί άνευ δισταγμού βλάκα, κρύπτων ο ίδιος επιμελώς την ευφυΐαν του όπισθεν συγκαταβατικού μειδιάματος. 'Εχει την ευφυεστάτην άποψιν, ότι ηλίθιοι ήσαν πάντες οι έχοντες γνώμην, οι γράψαντες βιβλία, ότι ο Κάντ αδίκως εφιλοσόφησε και ο Μπετόβεν διέπραξε μεγίστην ηλιθιότητα συνθέσας τας μουσικάς του συμφωνίας. Η περιφρόνησίς του προς τους διανοουμένους και ιδίως τους αγωνιζομένους εξ αυτών και προς τους καλλιτέχνας είναι απέραντος, περί δε των ευφυολόγων φρονεί ότι πρόκειται περί γελωτοποιών τεταγμένων να τον διασκεδάζουν, γελά δε ουχί λόγω των ευφυολογημάτων των, αλλά λόγω της βλακείας των να λέγουν ευφυολογήματα άνευ πρακτικού τινος λόγου. Πάσας τας ανοησίας ταύτας των καλουμένων ευφυών καλύπτει ο «ψωνίζων» με μειδίαμα αυτοπεποιθήσεως, συγκαταβάσεως και μετριόφρονος υπεροχής...

Ο causeur συνάδελφος του ανωτέρω αποτελεί αληθή κοινωνικήν μάστιγα, διότι ως causerie εκλαμβάνει το να λέγη εις τους χειμαζομένους συνανθρώπους τί ανέγνωσεν εις τας εφημερίδας, τί ήκουσεν εις το ραδιόφωνον και τί του είπον διάφοροι καθ΄οδόν, εξικνούμενος έστιν ότε εις τα σχόλιά του, όταν αποφασίση να σχολιάση εις δυσθεώρητα ύψη οξυδερκείας και πνευματικής χάριτος: ότι λ.χ. κατά την νύκτα αναμφιβόλως επικρατεί σκότος, την δε βροχήν ακολουθεί οπωσδήποτε η υγρασία.... Εις ταύτα προστίθεται ενίοτε και η «προστατευτική» στάσις αυτού έναντι των πνευματικώς ανωτέρων του, σκοπούσα την υποτίμησιν αυτών εις τα όμματα του κόσμου κλπ. Με γενικόν και ανεπανόρθωτον αποτέλεσμα την κατάκτησιν της γενικής «συμπαθείας» του κόσμου και την απονομήν του περιφήμου διπλώματος του «συμπαθούς», κατά του οποίου, δι΄ αιματηράς σατύρας εξηγέρθησαν εv σώματι όλοι οι πνευματώδεις άνθρωποι των αιώνων, οι αφήσαντες τα επισκεπτήριά των εις τας σελίδας της Ιστορίας, θεωρήσαντες αυτό, άγνωστον διατί, ως την δεινοτέραν ύβριν.

ΙΙΙ

6. Ενδιαφέρον είναι τέλος ενταύθα το φαινόμενον μερικών ευφυών ανθρώπων, οίτινες, ενστικτωδώς διαισθανόμενοι τον κοινωνικώς ανυπέρβλητον ρόλον των βλακών και την λαμπράν κοινωνικήν αυτών σταδιοδρομίαν - εv τη «χρυσή» μέση οδώ της μετριότητος εννοείται - αποφασίζουν να υποδυθούν τον ρόλον αυτόν, όπως ανέλθουν δια της μεθόδου της «νύσσης», ως αύτη ευφυέστατα αποκαλείται παρά τω λαώ. Αλλ' ο ρόλος ούτος είναι εξαιρέτως δύσκολος εκ δύο λόγων: Πρώτον υποκειμενικώς η ύπαρξις πνευματικής και ψυχικής ζωής έχει ως γνωστόν αναποτρέπτους αντανακλάσεις επί της εξωτερικής φυσιογνωμίας, αίτινες με την τελειοτέραν υπόκρισιν, δύσκολον είναι ν' αποκρυβούν, πλην της περιπτώσεως καθ΄ ήν είναι δεδομένον τάλαντον μεγάλου ήθοποιού. Η απλή παρουσία του ευφυούς ανθρώπου είναι κατά κανόνα διά τον βλάκα εις το έπακρον προκλητική. Το ψυχολογικόν σύμπλεγμα των συναισθημάτων, το οποίον αύτη εξαπολύει παρ΄ αυτώ είναι το αυτό ακριβώς με εκείνο του καταδιωκομένου και πανικοβλήτου ζώου ή άνθρώπου, εν καταστάσει φυγής ή άμύνης. Τό μίσος, ο φόβος, ο φθόνος μετά του θράσους συμπλέκονται κατά τρόπον, δηλούντα δια τον εξησκημένον οφθαλμόν σαφώς εις πάσαν φράσιν, ίδία υποτιμητικήν ή μειωτικήν, την κατάστασιν αμύνης. Δεύτερον από της απόψεως του βλακός, η ένστικτος καχυποψία αυτού είναι τοιαύτη, ώστε η υπόκρισις του ευφυούς ν' αποβαίνη ματαία, η δε πραγματική ειλικρίνεια αυτού να εκλαμβάνεται ως υπόκρισις. Ο βλάξ ως πλησιέστερος προς το ζωϊκόν βασίλειον, έχει την ένστικτον καχυποψίαν ούτω ανεπτυγμένην, ώστε ν΄ αδυνατή να διαγνώση ή να εννοήση συλλογισμούς και λογικούς υπολογισμούς του ευφυούς, βασιζομένους όχι εις το ένστικτον αλλά εις την διάνοιαν. 'Αοπλος και ανυπεράσπιστος έναντι των ψυχρών υπολογισμών της ξένης διανοίας, ής ο μηχανισμός τυγχάνει εις αυτόν νοητικώς απροσπέλαστος, μίαν μόνην άμυναν διαθέτει, ακριβώς όπως το ζώον και ο πρωτόγονος άνθρωπος: την ένστικτον καχυποψίαν. 0ύτω εξηγείται και η φυσική και πνευματική κατωτερότης των λαών, οίτινες εμπνέονται βασικώς υπό της καχυποψίας, ήν αυταρέσκως εκλαμβάνουν ως ευφυίαν. Έναντι τών Ευρωπαίων οίτινες ουδεμίαν ανάγκην έχουν αυτής, ως αντιλαμβανόμενοι νοητικώς τον κόσμον. 'Εκ τούτων επίσης φαίνεται σαφώς, ότι η καχυποψία και η απότοκος αυτής πονηρία είναι ακριβώς το αντίθετον της ευφυίας ως προς τον όλον αυτής εκτοπιζομένης πάντοτε υπό της δευτέρας. Λέγομεν αντίθετος μόνον ως προς τον ρόλον, διότι η διάνοια δεν είναι τι το ανεξάρτητον ή αντίθετον του ενστίκτου, αλλά τουναντίον η ανάπτυξις και ο δια λογικών μέσων πλουτισμός αυτού εις την αρχικήν αυτού πάντοτε κατεύθυνσιν.

7. Πονηρία είναι η ενεργητική όψις της καχυποψίας και το δεύτερον στάδιον αυτής, ήτοι η δράσις αυτής, δράσις όμως ζωϊκώς αμυντικής φύσεως, διότι προϋποθέτει την πνευματικήν κατωτερότητα και την πνευματικήν αμηχανίαν του βλακός, ως ζώου ενστικτώδους και πνευματικώς πανικοβλήτου. Η απλή καχυποψία είναι άμυνα παθητικής φύσεως,καθ΄ ο μη ενεργούσα επί άλλων ατόμων. Η πονηρία είναι άμυνα ενεργητικής φύσεως, διότι αποτελεί εγκεφαλικήν ενέργειαν, σχηματισμόν συλλογισμών και συμπερασμάτων, αγόντων εις πράξεις («τον εγέλασε» κ.λπ.) και συνεπώς ενεργεί επί άλλων ατόμων. Άσχετον το ζήτημα της βλακώδους ποιότητος των συλλογισμών και συμπερασμάτων. Η χρησιμοποίησις ήδη των βλακωδών τούτων συλλογισμών και συμπερασμάτων, με μιάν λέξιν της πονηρίας, χρησιμοποίησις όμως γενικώτερον ψυχολογικώς επιδρώσα επί του άλλου ατόμου, ήτοι χρησιμοποίησις αυτής εν συνδυασμώ με στοιχεία κατωτάτης πνευματικής υποστάθμης (κολακεία, ψεύδος, ραδιουργία, συκοφαντία, σωματεμπορία, συμπαθής μορφή τού βλακός ακόμη, επίκλησις της πολυτεκνίας του, προσφορά ανηθίκων καί ευκόλων υπηρεσιών εις το κολακευόμενον πρόσωπον, χαφιεδισμός, ξεσκονίσματα, το «ποιείν τον καραγκιόζην», ή τον gigolot, χειροφιλήματα προς τον «Εθνικόν Κυβερνήτην», εκφωνήσεις λόγων, συρραφή κολακευτικών στίχων, μεταφορά λαχανικών, κλπ. κλπ.) τοιαύτη, λέγομεν, χρησιμοποίησις της πονηρίας, κατάστασις θετική, ενεργός και προσοδοφόρος, καλείται επιτηδειότης. Και εδώ συμβαίνει κοσμοϊστορικόν γεγονός: ότι η δύναμις των μέσων τούτων επικρατήσεως των βλακών είναι τοιαύτη, λόγω της ευτελείας και της διανοητικής κατωτερότητος των κολακευομένων προσώπων, ώστε ο βλάξ, κατά παράβασιν φαινομενικώς της βλακείας του, νά φθάνη εις τον σκοπόν του και να προωθείται ή να επικρατή! Δεν γνωρίζομεν όμως τη αληθεία ποία κατηγορία βλακών είναι ενταύθα η πλέον επικίνδυνος και ψυχολογικώς η πλέον αποσυνθετική δια την κοινωνίαν: εκείνη, ήτις διαπράττει τ΄ ανωτέρω, ή έκείνη, διότι δημιουργείται και δευτέρα, ήτις θεωρεί ως ευφυείς τους ως άνω βλάκας! Εις την κατηγορίαν αυτήν ανήκουν και οι ευφυέστατοι εκείνοι αρριβισταί πάσης φύσεως του δημοσίου βίου, οι οποίοι φρονούν ότι δεν έχει καμμίαν σημασίαν τί λέγει και τί πράττει τις σήμερον και αύριον, διότι «εν τη συγχίσει του λαού τα πάντα λησμονούνται», παραγνωρίζοντες οι ατυχείς το γεγονός, ότι αν τυχόν λησμονεί ο λαός, δεν λησμονούν όμως τα στελέχη καί οι ηγέται του και ότι και αν ακόμη ολόκληρος ο λαός αποτελείται από λωποδύτας και παληανθρώπους, ο αυτός όμως ακριβώς λαός έχει την μοχθηράν αξίωσιν να μη είναι τοιούτοι oι παρ΄ αυτού αναδεικνυόμενοι, ή εκείνοι oι οποίοι οπωσδήποτε επηρεάζουν τας τύχας του τους οποίους, εξ ενστίκτου αυτοσυντηρήσεως και δικαιοσύνης, διότι εφωδιασμένοι αυτοί με περισσότερα μέσα του κάμνουν αθέμιτον ανταγωνισμόν, επιθυμεί ασπίλους, ή άλλως τιμωρεί. Διότι μόνον από της απόψεως της δευτέρας ταύτης κατηγορίας βλακών δύναται νά τεθή το ερώτημα: «ποίος είναι βλάξ, ο κολακεύων, ή αντιθέτως ο κολακευόμενος;» 'Αλλ' ότι πάντα ταύτα τα μέσα της επιτηδειότητος είναι άσχετα εντελώς με την ευφυίαν, και ότι ουδείς ευφυής έχει ανάγκην να τα χρησιμοποιήση, διότι ούτος επικρατεί διά της άξίας του, δεν αμφισβητείται. Ότι είναι τα ευκολώτερα "πνευματικώς" μέσα δεν αμφισβητείται. Ότι ο κολακευόμενος, εάν πιστεύση εις την ειλικρίνειαν του επιτηδείου είναι βλάξ, δεν αμφισβητείται. Πώς όμως δύναται ν' αμφισβητηθή ότι εάν ο κολακευόμενος είναι βλάξ, βλάξ αναγκαίως θα είναι και ο πείθων ένα βλάκα; Διότι, αλλοίμονον!, Ουδείς ευφυής μέχρι τούδε κατώρθωσε νά πείση βλάκα και ουδεμία συνεννόησις επιτεύχθη ποτέ μεταξύ ετερογενών εγκεφάλων. "Δύο κεφαλαί δια να συνεννοηθούν πρέπει να είναι ή εξ ίσου κεναί, ή εξ ίσου πλήρεις" είπε κάποτε επιγραμματικώτατα ο πρύτανις της Ελληνικής δημοσιογραφίας, διευθυντής της «Νέας Ημέρας». Η κλασσική εκάστοτε αποτυχία των ευφυών εκείνων ανθρώπων, οίτινες ποτέ επειράθησαν προς στιγμήν να εισέλθουν εις τον ψυχοδιανοητικόν κόσμον των βλακών, διά να τους πλησιάσουν όπως επιτύχουν τι παρά των πανισχύρων τούτων εξουσιαστών των υψηλοτέρων αξιωμάτων, υπήρξε πράγματι τραγική μέχρι σημείου, ώστε να οδηγηθούν oι ατυχείς ούτοι εις την απελπισίαν, ενίοτε δε και εις τον τερματισμόν της σταδιοδρομίας των και εις τον θάνατον, ενώ ουδέν ποτέ νέφος διετάραξε την αγαστήν σύμπνοιαν μεταξύ των βλακών... Κατ' αδήριτον συνέπειαν η ως άνω δευτέρα κατηγορία αυτών θεωρεί τους ευφυείς αυτούς ως βλάκας! Υπάρχει και τρίτη κατηγορία βλακών, κυνικωτέρα και κομψοπρεπώς παροξύνουσα τα πράγματα: "Η μεγαλυτέρα βλακεία είναι η ευφυΐα!", λέγει αϋτη ώφελιμιστικώς κρίνουσα καί μή καθορίζουσα επακριβώς τήν... Ιδίαν αυτής θέσιν.

8. Αν ο βλάξ καταφεύγει εις την επιτηδειότητα λόγω των πενιχρών πνευματικών του μέσων εκ της αυτής ελλείψεως ανωτέρων πνευματικών μέσων ωθείται και προς την απάτην. Απάτη είναι ως γνωστόν η αποσιώπησις της αληθείας ή η παράστασις ψευδών πραγμάτων ως αληθών. Εξ αυτού τούτου του ορισμού αυτής συνάγεται ότι η απάτη δεν ανάγεται εις την εύφυίαν του απατεώνος, διότι πάς άνθρωπος δύναται να παραστήση ψευδώς πράγματα ως αληθή και αυτός ούτος ο βλάξ, αλλ΄ εις την ευπιστίαν του θύματος. Ότι λοιπόν καταφεύγει εις αυτήν, ως διανοητικώς ευκολώτερον μέσον ο βλάξ επειδή, στερούμενος ευφυΐας, είναι ανίκανος να μεταχειρισθή έντιμα μέσα, είναι αυτονόητον, διότι έντιμα μέσα ως δυσκολώτερα, χρησιμοποιεί μόνον ο κεκτημένος πραγματικήν ατομικήν αξίαν. Πόθεν λοιπόν προέρχεται η ευρέως διαδεδομένη αντίληψις, ότι ο απατεών όχι μόνον αποκλείεται να είναι βλάξ, αλλ΄ αναγκαίως είναι ευφυής, αντί της ως άνω αναλύσεως, εξ ής αντιθέτως προκύπτει, ότι ο απατεών όχι μόνον αποκλείεται να είναι ευφυής, αλλ΄ είναι αναγκαίως βλάξ; Η αντίληψις αύτη προέρχεται εκ της «θεωρίας» τού βλακός περί της ευπιστίας. Ειθισμένος ο βλάξ να «σκέπτεται» ουχί διά του νοητικού μηχανισμού, αλλά δια χονδροειδών έξωθεν εντυπώσεων, δεν ερευνά τας αιτιοκρατικάς σχέσεις, αλλά περιορίζεται εις το γεγονός μιας επιτυχούσης απάτης, γεγονός εξ ού και μόνου συνάγει την βλακείαν του θύματος και την ευφυΐαν του απατεώνος. Ότι η απάτη δεν οφείλεται εις ευφυίαν ανελύθη, νομίζομεν επαρκώς. Ότι όμως η ευπιστία του θύματος αποτελεί βλακείαν, τούτο είναι αληθές μνημείον βλακικής "διανοίας" καί πολιτιστικής υποστάθμης. Διότι η ευπιστία ενός ατόμου, ως προϋποθέτουσα τα άλλα άτομα ως έντιμα καί συνεπώς ως ευφυά, είναι ασφαλώς το μέγιστον των τεκμηρίων της πνευματικής του αναπτύξεως και του πολιτισμού του. 'Οσον υψηλότερον επί των βαθμίδων της ευφυίας καί του πολιτισμού ίσταται εν άτομον ή είς λαός, (οι Ευρωπαίοι εν σχέσει προς τους Ανατολίτας) τόσον περισσότερον εύπιστος είναι. Ο τελευταίος των βλακών θα ηδύνατο να εξαπατήση ένα Κάντ ή ένα Μπετόβεv και ο τελευταίος των Ελλήνων ένα Ευρωπαίον... Το μειδίαμα του οίκτου,το οποίον ρίπτουν οι "αφελείς κουτόφραγκοι", δημιουργοί των πνευματικών αξιών και εξουσιασταί του κόσμου, επί των δυστυχών «έξυπνων» της Μεσογείου και της Ανατολής, ας είναι και η τιμωρία των βλακών και δια την "θεωρίαν" των ταύτην!

V

9. «Οτι ο βλάξ, ακολουθών την ένστικτον αυτού καχυποψίαν, ευρίσκεται εντός της πραγματικότητος, τούτο είναι αναμφισβήτητον, θέτει δε αυτόν εν τω Κοινωνικώ βίω εις «ανωτέραν» μοίραν λ.χ. του μεταφυσικού, του όποΙου ο ενστικτώδης κόσμος έχει υποστή νοσηράν ατροφίαν, έναντι του διανοητικού αυτού κόσμου, όστις έχασε πάσαν επαφήν μετά της πραγματικότητος. Εάν δεχθώμεν, ως υποχρεούμεθα, πρώτον ότι το ένστικτον είναι αλάθητον, καθ΄ ό ανεξήγητον και άφθαρτον, δεύτερον ότι ο κόσμος των ενστίκτων είναι ο κατ΄ εξοχήν φυσικώς υγιής κόσμος, τρίτον ότι η κοινωνία ως συνέχεια της φύσεως είναι υγειής οργανισμός, απαρτιζόμενος υπό υγειών ατόμων, τότε το συμπέρασμα περί της υπεροχής του βλακός επί του μεταφυσικού εν τη κοινωνία, είναι συμπέρασμα αναγκαστικόν και ανέκκλητον, επαληθευόμενον άλλως τε, κατά φυσικήν αναγκαιότητα, υπ' αυτής ταύτης της κοινωνικής πραγματικότητος όλων των εποχών και των λαών. Το ότι οι μεταφυσικοί επεκράτησαν (όχι ήνθισαν) εις εποχάς παρακμής των κοινωνιών δεν είναι τυχαίον. Ο βλάξ, ως ελέχθη και ανωτέρω, διαισθανόμενος εν τη καχυποψία του την επίθεσιν εκ μέρους του ευφυούς, είναι θεμελιωδώς εντός της πραγματικότητος, διότι διαισθάνεται ορθώς τον κίνδυνον να περιέλθη κοινωνικώς εις την κάτω τάξιν. Εάν δια της καχυποψίας αυτής και μόνης προστατεύεται έναντι του φυσικού αυτού προορισμού του, τούτο είναι άλλο ζήτημα. Φανερόν είναι, ότι το ένστικτον αποτελεί μέσον προσανατολισμού και στοιχειώδους αμύνης εις τον πρωτόγονον άνθρωπον, όχι όμως μέσον κατισχύσεως και υπεροχής εν προηγμένη κοινωνία μετά προηγουμένου κοινωνικού διαφορισμού και αναπτύξεως των νοητικών του ανθρώπου μέσων, των όποιων η κατ΄ άτομα ανισότης είναι εξ ίσου φυσικώς δεδομένη. Ο βλάξ ομοιάζει ενταύθα το ζώον, το όποίον εξ ενστίκτου γνωρίζει να διαφεύγη πάντα κίνδυνον, πλήν ανωτέρας ωμής βίας, εις την ζούγκλαν, εισερχόμενον όμως εις κεντρικήν οδόν μεγαλουπόλεως, ευρίσκεται αιφνιδίως υπό τους τροχούς αυτοκινήτου. Τούτο είναι άγνωστος και ακατανόητος εις αυτό μηχανή, βασιζομένη βεβαίως κατά τελευταίον λόγον εις το ένστικτον του ανθρώπου, κατασκευασθείσα όμως δια της διανοίας του. Πώς ήδη οι πνευματικώς κατώτεροι άνθρωποι ευρίσκονται υπό τους τροχούς διαφόρων κοινωνικών "αυτοκινήτων", - τούτο δεικνύει η θέσις αυτών εις την κάτω τάξιν. Την "μηχανήν" αυτήν είναι βεβαίως αδύνατον να διαφύγη και ο βλάξ, του οποίου και η άνοδος είναι αυστηρώς εντός ωρισμένων πλαισίων περιωρισμένη. Οτι δε τέλος ο μεταφυσικός ουδέ το ζώον, ουδέ τον βλάκα δύναται να περιπλέξη εις τροχούς, τούτο είναι ευνόητον εκ του γεγονότος, ότι ούτος φέρεται επί του Πηγάσου...

νι

10. Ως προς την κοινωνικήν προέλευσιν των βλακών διαπιστούται ότι η παραγωγή βλακών δεν είναι ταξική. Η πονηρά φύσις δεν έδωκεν εις ωρισμένην τινά κοινωνικήν τάξιν το επίζηλον τούτο προνόμιον. Επεδαψίλευσεν ίσως ως φαίνεται, εις την εκάστοτε άνω τάξιν τους διασκεδαστικωτέρους απλώς τύπους βλακών, αλλά δεν εστέρησεν ουδεμίαν άλλην κοινωνικήν τάξιν της σοβαράς συμβολής των. Ο βλάξ υπουργός, ο αγόμενος και φερόμενος υπό των υπαλλήλων του και τα μέλη ενός εργατικού σωματείου, τα οποία εκμεταλλεύεται ο πονηρός εργατοκάπηλος, αποτελούν δύο αντίθετα παραδείγματα του γεγονότος, ότι η βλακεία δεν έχει ταξικήν την πατρίδα.

Ψυχολογικά δε είναι κυρίως τα περιεχόμενα, τα οποία δημιουργούν τας ποικιλίας και παραλλαγάς μεταξύ των βλακών. o fils a papa της άνω τάξεως, ο οποίος λόγω φυσικής ατροφίας του βουλητικού του κόσμου, λαμβάνει σοβαρώς υπ' όψιν την ατελεύτητον σειράν των απαγορεύσεων της οικογενείας του, στερούμενος δε και ιδίας πνευματικότητος, καταντά εις το τέλος τύπος χωρίς την ελαχίστην προσωπικότητα, ονομάζεται υπό της τάξεώς του επιεικέστατα "καλό παιδί", εις δε την αντικειμενικήν διάλεκτον θα ηδύνατο να αποκληθή "ευπρεπής βλάξ", ενώ το "τέκνον του λαού" εις την αυτήν περίπτωσιν ονομάζεται υπό του ευφυεστέρου και κυριολεκτούντος λαού δραστικώτατα "κόπανος" Σημαντικώς αυστηροτέρα είναι επομένως η φυσική επιλογή εντός της κάτω τάξεως: ενώ λ.χ. ο fils a papa εις την μαθητικήν ηλικίαν τυγχάνει της αγωγής, των μορφωτικών μέσων και των περιποιήσεων της τάξεώς του και παραμένει ψυχικώς αμείωτος, όπερ επαυξάνει την γελοίαν αυτοπεποίθησίν του εις πρεσβυτέραν ηλικίαν, δυνάμενος να φθάση ανενοχλήτως και εις υψηλά αξιώματα, η δε ατομική του ύπαρξις ως μη ώφειλε, είναι γνωστή εν τη κοινωvία. Αντιθέτως το τέκνον του λαού και σκληρώτερον χειραγωγείται υπό των γονέων του και των συμμαθητών του εν τω σχολείω μέχρι πλήρους ψυχικής εξουθενώσεως δια σκληράς υποτιμήσεως, προπηλακισμών, φαρσών, ύβρεων και βιαιοπραγιών και δυσκολώτερον είναι κατόπιν τούτων ν' ανέλθη την κοινωνικήν κλίμακα, ο δε βλάξ των λαϊκών τάξεων ούτως και συμπαθέστερος είναι και άγνωστος και ακινδυνώτερος και ολιγώτερον γελοίος, καθ' ο σεμνότερος και εστερημένος της αυτοπεποιθήσεως ή επάρσεως του βλακός των άνω τάξεων, εις τον οποίον λόγω ατροφίας τού βουλητικού του και τής μαλθακότητος του οικογενειακού του περιβάλλοντος προστίθεται έστιν ότε και αηδής γυναικωτός χαρακτήρ. Ενιαίον όμως είναι το πνευματικόν προλεταριάτον πάσης ταξικής καταγωγής.

vii

11.Η ηθική τέλος σχέσις μεταξύ βλακός και επιτηδείου ή απατεώνος είναι απροσδοκήτως διάφορος της ήν εκλαμβάνει συνήθως η «κοινή γνώμη». Ο συνήθης κοινωνικός άνθρωπος θεωρεί τον επιτήδειον και τον απατεώνα ως ανηθίκους μεν, άλλ΄ ως υποδιαιρέσεις του ευφυούς. Ολως το αντίθετον όμως συμβαίνει: ο επιτήδειος και ο απατεών είναι ακριβώς υποδιαιρέσεις τού βλακός. Καί ιδού πώς. Είπομεν ανωτέρω ότι η πονηρία, εκτός εάν είναι μέσον αμύνης των ευφυών ουχί κατά των βλακών αλλά κατά της πονηρίας των, αποτελεί φυσικήν ιδιότητα των βλακών και δη φυσικήν συνέπειαν του γεγονότος, ότι, λόγω ατροφίας του νοητικού των μηχανισμού, αποτελεί αύτη την μόνην άμυναν αυτών κατά πάσης έξωθεν επιθέσεως. Από της διαπιστώσεως της αληθείας ταύτης μέχρι της ακολούθου αληθείας υπάρχει έv και μόνον βήμα: ότι μόνον ο πνευματικώς ανάπηρος έχει ανάγκην της επιτηδειότητος και της απάτης δια να προωθηθή ή να επικρατήση. Ουδείς άνθρωπος αξίας έχει ανάγκην να γίνη επιτήδειος ή απατεών. Η καθημερινή κοινωνική πείρα διδάσκει ότι τα επίθετα ταύτα ουδέποτε κατώρθωσαν να "κολλήσουν" εις ανθρώπους πραγματικής αξίας, οι οποίοι, εάν υπήρξαν μισητοί, εχαρακτηρίσθησαν ίσως ως «κακοί», ως «καταχθόνιοι», ως «γόητες», ως «τορπιλληταί» ή ως «λιβελλογράφοι», ουδέποτε όμως ως επιτήδειοι ή απατεώνες, και όταν ακόμη υπήρξαν συντηρητικοί εις τας σχέσεις των μετά των λοιπών ανθρώπων και κατώρθωσαν πάντοτε να προωθηθούν ή να επικρατήσουν. Απόλυτος εσωτερική συνέπεια της πνευματικής αναπηρίας του βλακός είναι άλλως τε όχι μόνον η αγελαία του τάσις, όχι μόνον η προώθησίς του «πλάτην μέ πλάτην» με την λεγεώνα των ομοίων του, όχι μόνον η προσφυγή εις τα ευτελέστερα μέσα της επιτηδειότητος, την έλλειψιν αντιθέτου γνώμης, την προσφοράν ευκόλων και ανηθίκων εκδουλεύσεων και την κολακείαν, αλλά και η συστηματική αποφυγή πάσης συγκρούσεως και πάσης μάχης. Και όταν ακόμη ο βλάξ, υπό την μορφήν του επιτηδείου ή του απατεώνος, εξαναγκασθή να δώση μάχην, θα δώση αυτήν δια των πνευματικώς ευκολοτέρων καί συνεπώς των ανηθικωτέρων «όπλων»: του ψεύδους, της διαστροφής, της ραδιουργίας και της συκοφαντίας.

Εξ ού έπεται το ακλόνητον δόγμα: και η ανηθικότης είναι αποκλειστικόν προνόμιον των βλακών!

2006-05-28T03:28:00.000+03:00

Μελλοντικά Σχέδια

Δε βρίσκω λόγια να ευχαριστήσω τον FUNEL και τους ευγενείς συνεργούς του για την κατασκευή αυτού του ... πως να το πω τώρα... μπλογκ... έστω και αν αυτό διαβάζεται από δύο μόνο άτομα (εμένα και τον εαυτό μου -- διαφόροι απόψεις αι οποίαι με θέλουν ότι εγώ είμεθα σχιζοφρενείς ελέγχονται ως ανακριβείς).

Η κατασκευή του μπλοκακίου αυτού είναι αποκλειστικό δικό του δημιούργημα με βάση ένα συγκεντρωμένο υλικό από κάποια emails και γνώμες δικές μου τις οποίες έχω εκφράσει στο ιδικόν του μπλόγκ.

Τούτα τα λόγια εδώ είναι η δική μου πρώτη προσπάθεια να αρθρώσω κάτι. Εδώ αρχής αρχομένης από τον Bill Gates και τελειώνοντας μέχρι την γιαγιούλα στο τελευταίο ηρωϊκό ψαροχώρι της Γροιλανδίας η οποία έχει μπλογκ, εγώ θα μενα στην απ' όξω; Και έπειτα που το πας; ποσο καιρό θα μπορούσα να αφήσω τους φανατικούς θαυμαστές μου (είπαμε εμένα και τον εαυτό μου) χωρίς να τους ενημερώνω για τα καθημερινά μου κατορθώματα και όχι μόνο; Κάποιος ή κάτι πρέπει να μου θυμίζει ότι υπάρχω.

Αν τελικά καταφέρω και τελειώσω αυτό το κείμενο και εμφανιστεί αξιοπρεπώς θα μπορέσω να πω ότι η εγχείριση έληξε αισίως με την αποβίωση του ασθενούς. Η αρχή του τέλους των μπλόγκς θα ήταν γεγονός τότε αλλά ευτυχώς κανείς δε θα μου δώσει σημασία.

Κατά τη διάρκεια της ολιγοετούς θητείας μου σε αυτό το μεγάλο στρατόπεδο που το λένε ζωή είχα την ευκαιρία να συλλέξω κάποια μικρά, ομολογώ, σπαράγματα ενός μέρους της ανθρώπινης σοφίας, το οποίο δυστυχώς ούτε έχει μελετηθεί, ούτε εκτιμηθεί όσο θα έπρεπε από το ανθρώπινο σύνολο, αν και ο άνθρωπος ουσιαστικά ζει από αυτό και αυτό υπάρχει εξαιτίας του ανθρώπου.

Οι περισσότεροι από μας, και εγώ δεν αποτελώ εξαίρεση, τείνουν να προσβαλλόμεθα αν μας αποκαλέσουν ότι διάγουμε βίον φιλοσόφου στο κομμάτι αυτό της ανθρώπινης γνώσης, ενώ κανονικά θα έπρεπε να αισθανόμεθα υπερήφανοι. Είμαστε πολλοί και είμαστε ανίκητοι. Το γεγονός ότι αισθανόμαστε άσχημα όταν μας αποκαλέσουν ως "βλάκες" δεν οφείλεται στην βαρύτητα των σκέψεων και πράξεων μας σε σχέση με κάποιες άλλες, οι οποίες ονομάστηκαν εξ ορισμού "έξυπνες". Ο υποτιθέμενος αυτός διαχωρισμός δεν είναι ούτε φυσικός, ούτε νομοτελειακός, είναι απλά ένα κοινωνικό φαινόμενο, ένας κανόνας ο οποίος έχει ως εξαίρεση μόνο τα άτομα τα οποία υπέστησαν κάποια εγκεφαλική ή οργανική βλάβη και τα οποία δεν ευθύνονται για την διαδικασία και τις συνέπειες των πράξεών των.

Κατά την προσωπική μου άποψη ο διαχωρισμός σε έξυπνους και βλάκες οφείλεται σε μια ατελείωτη "ρατσιστική" αντιμετώπιση η οποία δημιουργήθηκε από διαφορετικές ομάδες βλακών οι οποίες θέλουν είτε να επιβάλλουν τη δική τους βλακεία, είτε να διαχωρίσουν το είδος βλακείας που τις διακατέχει από τις υπόλοιπες. Το αποτέλεσμα, συστημικά, είναι η δημιουργία περισσότερης βλακείας, η οποία λόγο αδυναμίας μετρήσεως της απλά αποτελεί μια χαοτική κατάσταση.

Δε νομίζω το συγκεκριμένο μπλογκ να επιφέρει εντροπία στην βλακεία, δι αυτό το λόγο η ύπαρξή του δεν έχει καμία απολύτως αποστολή. Ωστόσο, πιστεύω ότι κάποια αντιπροσωπευτικά δείγματα του τόσο παρεξηγημένου αυτού τμήματος της ανθρώπινης διανόησης αξίζει να αναφερθούν. Θεωρώ ότι είναι κρίμα να χαθούν μέσα στη λήθη, δίχως να γίνει η πρέπουσα αναφορά σε αυτά.

Ευχαριστώ θερμά για ακόμη μια φορά τον FUNEL για τα όσα έκανε.

Επίσης θερμές ευχαριστίες στους συνιππότες Τρελλογιατρό, Ροδιά, Παντογνώστα για τις πολύτιμες υπηρεσίες που προσφέρουν και την ευχάριστη συντροφιά που μου κρατούν. Καλή επιτυχία στις εξετάσεις (για τον τρελάρα και τον παντογνώστη) και στις εν γένη επιδιώξεις τους (και στους τρεις).

Πιστεύω πως σύντομα (κανένα τρισεκατομμύριο χρόνια αλλά για την παλαιοντολογία είναι ψιλά γράμματα αυτά) θα μπορέσω να αναμορφώσω σε κάτι αξιοπρεπέστερο τα ήδη υπάρχοντα θέματα, ιδίως αυτά που αφορούν τον εγγονό Δανιήλ, Βασιλοπούλου Α. Γεωργίου Νικολάου. Επίσης θα μπορέσω να προσθέσω κάποια καινούργια θέματα σε σχέση με τα καθημερινά θαύματα που μπορεί να βρει κανείς μπροστά του αν κάνει μια βόλτα στην Αθήνα, αναλυμένα πάντα με την Λιακούρειο Μέθοδο "ο αχταρμάς". Πιο μακροχρόνια ευελπιστώ ότι θα μπορέσω να ανεβάσω και άλλα σπαράγματα βλακώδους γνώσης από το αρχείο μου.

Μέχρι τότε μην μείνετε συντονισμένοι, έχετε πολύ καλύτερα πράγματα να κάνετε.

Μετά τιμής,

+ΚΟΚΟΡΜΑΝ+

2006-05-21T13:06:00.000+03:00

Τσιφτετέλληνες. Ω Τσιφτετέλληνες!

Σήμερα έκανα μια μικρή βόλτα στον μαγικό κόσμο των ΜΜΕ. Για ακόμα μια φορά διαπίστωσα πόσο δημοκρατικά συμπεριφέρονται και πόσο εκτιμούν την γνώμη του άλλου και την προτίμησή τους στο διαφορετικό.

Οι αρχηγοί της φάρμας, του μεγάλου αδελφού, οι διδάξαντες του famestoryτισμού και των ριάλιτις ταράχθηκαν. "Ω τι ξεπεσμός για τον υπέροχο αυτό θεσμό". "Αυτός δεν είναι διαγωνισμός τραγουδιού". "Η αντίδραση των πιτσιρικάδων (sic)".

Στην Ελλάδα των 2.000.000 κατοίκων κάτω από τα όρια της φτώχειας και του 13% της ανεργίας, είμαστε υπερήφανοι που έχουμε ακόμα το κουράγιο να ξοδεύουμε ασκόπως τα λιγοστά κεφάλαια του έλληνα φορολογούμενου για να κάνουμε φιέστες. Μην ξεχνάμε, Καρβέλ(ι)α και Θεάματα.

Το γεγονός ότι ο κάθε συφιλιτικός έχει ξεφτυλίσει κάθε έννοια ύπαρξης αυτού του θεσμού, δεν στεναχωρεί καθόλου την κάθε τηλεοπτική κυρά κατίνα.

Το γεγονός ότι κάθε χώρα συναγωνίζεται την άλλη προκειμένου να υπερβάλλει εαυτόν σε καρακιτσαριό και αντί-αισθητική την οποία θα ζήλευε ο κάθε ποπ άρτιστ της δεκαετίας του 70.

Το γεγονός ότι σε εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις έχουμε ξεφύγει από το "μάθημα σολφέζ" και τους ΑΒΒΑ ακούγοντας είτε μια αδιάφορη ποπ, μια ρέγγε (σπανια) που ο θεός να την κάνει, ένα ροκ εντ ρόλλ που θα άκουγε μόνο ο Μαστοράκης μετά από τρία εγκεφαλικά, και ένα "έθνικ" αχταρμά.

Το γεγονός ότι σε ένα Ευρωπαϊκό υποτίθεται διαγωνισμό ακούγεται μία μονο γλώσσα, τα Αγγλικά. (Ένα μεγάλο μπράβο στους Βόσνιους που για τρία χρόνια τολμάνε και κάνουν το ακατόρθωτο).

Το γεγονός η Γιουροβίζιον και ο διαγωνισμός Miss Universe (με ολίγη τσόντα) είναι το ίδιο και το αυτό.

Το γεγονός ότι η Γιουροβιζιόν δείχνει με τον καλύτερο τρόπο ότι δεν υπάρχει ενωμένη Ευρώπη των λαών άλλα καρτέλς οργανωμένων συμφερόντων τα οποία υποστηρίζουν το ένα το άλλο.

Το γεγονός ότι όλοι στην Ευρώπη (εκτός απο μας που ο χορός καλά κρατεί) έχουν καλύτερα πράγματα να κάνουν από τον ασχολούνται νυχθημερόν με την Γιουροβίζιον.

Το γεγονός ότι το εθνικό μας κράτος βρήκε ευκαιρία για να απομυζήσει νόμιμα ζεστό παραδάκι από το στοίχημα. Ε τι στο διάολο... τόσα χρήματα δώσαμε από την τσέπη του ΈΛληνα φορολογούμενου... να μη τα πάρουμε πίσω;;;

Το γεγονός ότι η μέθοδος του televoting και αναξιόπιστη είναι και άδικη.

Το γεγονός ότι η Γιουροβιζιόν δίνει μηδαμινές ευκαιρίες για τους νέους καλλιτέχνες να εξελιχθούν και αποτελεί ανακύκλωση των ημεταίρων που κοντεύουν να πάρουν σύνταξη από τα Κ.Α.Π.Η.

Το γεγονός ότι το συγκρότημα αυτό πήρε ψήφους από όλα σχεδόν τα υπόλοιπα κράτη και επίσης τα περισσότερα δωδεκάρια από όλες τις υπόλοιπες συμμετοχές. Πήρε και το δωδεκάρι από την Ελλάδα.

Όλα αυτά τα γεγονότα και ακόμα περισσότερα δεν φαίνεται να στεναχωρούν τον κάθε τηλεοπτικό παραγωγό λάσπης. Το είδος της μουσικής και η εμφάνιση του συγκροτήματος που νίκησε ήταν αρκετά για να εξεγείρουν το πόπολο προκειμένου να υπερασπιστεί την εγγυρότητα και αξιοπιστία του "θεσμού". Πάλι σε μια έξαρση δημοκρατικού ήθους ξεσπαθώσαμε εναντίον τους. Για ακόμα μία φορά σεβαστήκαμε την άποψη του άλλου με όπλο την ειρωνία και την ύβρη.... "Τα τέρατα", "Τα κτήνη".... Οι πλέον ανήθικοι και διαφθορείς των αισθητικών και πνευματικών μας συνειδήσεων κατηγορούν τους νικητές για "ανηθικότητα" και "διαφθορά"Γιατί είμαστε δημοκράτες. Ούτε καν σεβαστήκανε τη γνώμη του κόσμου που ψήφισε. "Παιδάκια", "Ακοινώνητοι", "Αντιδραστικοί", "Σατανιστές". Έτσι λύθηκε το ζήτημα. Έτσι αντιλαμβάνονται τη δημοκρατία.

Οι τηλεοπτικοί ταγοί δημοκρατικά μας δείχνουν το δρόμο: Μόνο μουσική που βγαίνει από τη δικιά μας φάμπρικα, τίποτα το διαφορετικό. Να κάνουμε την τέχνη εκμετάλλευση πάντα με το χαμόγελο και προπάντων δημοκρατικά όταν όλοι είναι μαζί μας. Όταν δεν είναι, στο πυρ το εξώτερον.

Αυτά είναι τα Ελληνικά ΜΜΕ. Αερολόγοι, λουφατζήδες, νταβατζήδες των απολύτων σταρ και των δικών μας παιδιών, τηλεπλασιέ εκμαυλισμού της κοινής γνώμης και χαφιέδες. Ξέρουμε να νικάμε, δεν ξέρουμε να χάνουμε. Διπρόσωποι σε βαθμό σχιζοφρένειας. Άλλα λέμε το πρωί και άλλα το βράδι. Δημοκράτες που θα ζήλευε και ο Παπούλης ΑδόΛφιος +ΕΥΛΟΓΗΣΟΝ", όταν στην Ολυμπιάδα του 36 αρνήθηκε να δώσει το χέρι του στον μαύρο αθλητή που κέρδισε τον αγώνα. Ο "δημοκράτης" Ρουσόπουλος το 2006 (σύμπτωσις;;;) αρνήθηκε να δώσει το βραβείο στους νικητές (δημοκρατικά ψηφιζόμενους από το κοινό). Πάλι καλά που δεν εκάλεσε τα ΜΑΤ να τους στείλει από κει που ήρθαν. Αυτή είναι η δημοκρατία μας σήμερα. Μετά μιλάμε για Χομεϊνί και Σαντάμ και ειρωνευόμαστε μάλιστα τα άλλα κράτη για έλλειψη διαλόγου και "δημοκρατικών διαδικασιών" όπως οι δικές μας.

Εύγε σε αυτούς που τόλμησαν να κάνουν κάτι διαφορετικό και σε αυτούς που απέδειξαν ότι υπάρχει και κάτι άλλο έξω από το μαντρί. Μπεεεε.

Τσιφτετέλληνες. Ω Τσιφτετέλληνες!

+ΚΟΚΟΡΜΑΝ+

2006-04-23T12:23:00.000+03:00

2006-04-16T00:57:00.000+03:00

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗΝ ΛΙΑΚΟΥΡΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΘΗΝΑ

(Ή αλλιώς καθημερινά σημεία και θαύματα)

Αγαπητοί Ιππόται και φίλοι,
Θέλωντας να συνεισφέρω στη μεγαλειώδη προσπάθεια όλων μας προκειμένου να φέρουμε στην επιφάνεια τα αληθινά θαύματα των ΕΛ που οι σιωνισταραίοι προσπαθούν μάταια να αποκρύψουν, περιγράφω με αδρές γραμμές τις δικές μου προσωπικές μαρτυρίες επί του φλέγοντος αυτού θέματος.Προχθές, σαν καλός μοναχός που είμαι πήγα το καθιερωμένο ταξιδάκι στο κέντρο για την γνωστή μου ασχολία που δεν είναι άλλη από το ξαλάφρωμα των ραφιών των διαφόρων βιβλιοπωλείων από το περιττό τους βάρος (είμαι μπαζοπακετάς, τι να κάνουμε;).Μέσα στη σκοτοδίνη των νεοτάξ, καλλικατζαραίων που λυμαίνονται το πάλαι ποτέ κλεινόν άστυ έβαλα και εγώ την ιλλουμινάτι κάπα μου και πήρα μαζί μου το κινητό SONY ERICSSON με σύνδεση VOD(I)AFONE, ώστε να μη με πάρουν πρέφα τα νεοεποχίτικα ανιχνευτικά της νέας τάξης.Περπατώντας στους δρόμους του Αθηναϊκού ΜΑΤΡΙΞ, διαπίστωσα με ευχαρίστηση ανείποτη για μοναχό ότι η αντίσταση ολοένα και μεγαλώνει. Η Λιακουρορθοδοξία γιγαντώνεται μέρα με την ημέρα. Το κίνημα γίνεται ολοένα και μεγαλύτερο και χιλιάδες αν όχι εκατομμύρια άνθρωποι ανακαλύπτουν την ΕΛ συνείδηση που κρύβουν μέσα τους.Τα σημάδια και θαύματα που διαβεβαιώνουν του λόγου το ασφαλές ως περιγράφην ανωτέρω, εμφανίστηκαν μπροστά μου σε διάφορα σημεία του κέντρου αποδεικνύοντας περίτρανα πόσο δίκαιο έχει ο μέγας Προφήτης. Μπροστά στη σωρεία των αποδείξεων που θα σας παραθέσω, τι έχουν να πουν πλέον οι Ιλλουμινάτηδες κουλτουριαραίοι; Ετοιμαστείτε λοιπόν να ανανήψετε δυνατά και Λιακουρικά διότι
Ο ΚΑΙΡΟΣ ΓΑΡ +ΕΓΓΥC+.

ΘΑΥΜΑ ΠΡΩΤΟΝ:
Σε γνωστό βιβλιοπωλείο που για τον φόβο των ιουδαίων δε θα σας αποκαλύψω για τους μυημένους θα πω ότι το πρώτο του συνθετικό ομοιάζει με ιερέα γνωστού δόγματος (που το ασπάζεται ο προφήτης βεβαίως βεβαίως). Εντός του καταστήματος ο αληθινός πιστός θα δει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΚΟΣΜΟ - ΣΦΑΙΡΕΣ. ΝΑΙ! ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΣ!!!! ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΚΟΣΜΟ - ΣΦΑΙΡΕΣ ΙΠΤΑΝΤΑΙ ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΙΚΩΣ. Για να μη δίδεται στόχος οι ΚΟΣΜΟ - ΣΦΑΙΡΕΣ δεν ψάλλουν τεριρέμ.Ιδού η περίτρανη απόδειξις:

Για τους απίστους θωμάδες που θα βιαστούν να βγάλουν την φωτογραφία της αντιβαρυτικής ΚΟΣΜΟ - ΣΦΑΙΡΑΣ απάτη, έχουμε και αποκλειστικόν ιερόν βίδεον:

http://s49.photobucket.com/albums/f268/grigorios1972/?action=view¤t=kosmosfaira.flv

ΘΑΥΜΑ ΝΤΕΥΦΤΕΡΟΝ:
Επόμενο ιερό προσκύνημα, η "Στοά του Βιβλίου". Εις εκ των βιβλιοπωλείων της Μασονικής μεν, κρυφορθοδόξου δε στοάς, είχε εις εσωτερικήν πρόσοψην (βιτρίνα νεοβαρβαριστί) ιερά αντικείμενα λατρευτικού χαρακτήρως (τάχα μου νεοεποχήτικα σουβενίρ) κατευθείαν από το Σείριον. Παραθέτομεν παρακάτω:

ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΤΕΣΛΑ! ΝΑΙ ΚΑΛΑ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ. ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΜΕ ΤΕΣΛΑ όπως ανέγραφεν εμφανώς η επιγραφή. Δυστυχώς η Ιλλουμινάτι κάμερα του κινητού αρνήθηκε πεισματικώς να "ζουμάρει" πάνω στην αποκαλυπτική αυτή επιγραφή, παρά τις όποιες προσπάθειες να τη πείσω ότι η συγκεκριμένη αυτή επιγραφή δεν είναι Λιακουρορθόδοξη. Κάντε όμως ΕΣΕΙΣ μια επίσκεψη στη στοά του βιβλίου και αναζητήστε ΜΟΝΟΙ ΣΑΣ το καταπληκτικό αυτό αντικείμενο.

Ναι ξέρω πάλι τι θα πείτε, αλλά εδώ μιλούν τα ιερά βίδεο:
http://s49.photobucket.com/albums/f268/grigorios1972/?action=view¤t=pyramid-TESLA.flv

Τουμπεκί ψηλοκομμένο τώρα έτσιιιιι;;;;; Κατάπιατε τη γλώσσα σας εεεεε;;;;;

ΜΑΥΡΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΠΥΡΑΜΙΔΑ. Σύμφωνα με τα λεχθέντα του Προφήτου μας (μεγάλη η χάρη του), η γνωστή Κρόνια Αδελφότητα (μαζί με τα ρυπαρά της γένη) είναι κλειδωμένη σε μία Λευκή Πυραμίδα στην έρημο Τακλαμακάν. Τα μέλη της με σατανικές ακτίνες και ενέργειες προσπαθούν να αλλάξουν την ισορροπία του πλανήτη προς το χειρότερο (εις μάτην βέβαια). Έχοντας λοιπόν την αντιθέτου χρώματος μαύρη ενεργειακή πυραμίδα η οποία προέρχεται από τις αστροβάσεις των ΕΛ του Σειρίου στο σπίτι, όχι μόνο προστατεύεστε από την ενεργειακή επίθεση των σιωνισταραίων, αλλά και από το μάτι, την ποδάγρα, το σκορβούτο και την φαλάκρα. Κατάλληλο επίσης για την φυλλοξήρα και το κακό σπυρί.

Ακόμα δεν πειστίκατε παλιοιλλουμινάτηδες εεεεε;;;;

ΘΑΥΜΑ ΤΡΙΤΟΝ ΚΑΙ ΦΑΡΜΑΚΕΡΟΝ:
Κατά την επιστροφή μου εις την μονήν ενώ προχωρούσα πλησίον παρακειμένου οικοδομής ή λαϊκιστί "γιαπιού" είδα γράμματα και σημάδια περίεργα να ξεπετάγονται εις τινά ξύλον. "ΚΑΙ ΤΡΙΤΟ ΘΑΥΜΑ!!!" ανέκραξα περιχαρής και ανέγνωσα την προτρεπτική επιγραφή σύμφωνα με την οποία ο ΕΛ Χριστός μας συμβουλεύει να μην είμαστε χαραμοφάηδες και να μην γράφομεν αίσχη εις τους τοίχους γιατί προερχόμεθα από έθνος ηρώων.Το συγκεκριμένο ξύλο εκτίθεται εις την μονήν "Ο ΑΓΙΟΣ ΤΖΕΡΤΖΕΛΕΣ" για λαϊκό προσκύνημα. Τιμή εισιτηρίου 50 ευρώ το κανονικό, 30 ευρώ το παιδικό, έχουμε και καμπαναριό να αποπερατώσωμεν νομίζω, Κυριακές πρωί ανοικτά.

ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΤΑ ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΟΛΟΙ ΤΩΡΑ ΣΤΗΝ ΚΟΛΥΜΠΗΘΡΑ ΤΟΥ ΣΗΛΩΑΜ ΓΙΑ ΜΠΑΝΙΟ.

Η ΕΚΤΗ ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΑΧΕΩΣ.

ΜΕΤΑ ΤΙΜΗΣ,

+ΚΟΚΟΡΜΑΝ+

2006-04-06T23:14:00.000+03:00

Suggvwmh gia ta hli8ia greeklish alla me ellhvikous xarakthres oi sivodiabolaraioi bazouv to podaraki tous kai ta metatrepouv se sivezikous (kivezikous) xarakthres wste va mporouv oi kata3ekwli*smevoi sauroeidhs praktores apo thv Kiva (Sina) MOSSAD, MASONOI, STOA TSONG RODOSTAYROI, TAGMA KRINAETWN, CIA, EYP, EYDAP, OTE, DEH kai alles dhmokratikes duvameis va ta diabazouv.

Etsi, viwse eleu8era va xrhsimopoihseis opws 8es to prwto kefalaio tou 8aumastou profhtikou bibliou.... av dev katalabes tipota sthv eisagwgh mhv perimeveis va katalabeis perissotera.... sou afhvw to prwto kerasaki ths tourtas... eva ka ta plh kti ko sxhma pou exei zwgrafisei me ta xerakia tou o suggrafeas eggovos tou davihl.... twra ti 8elei va pei o poihths me auto to sxhma o 8eos kai h yuxh tou.... isws o etairos megalos profhths LIAKO va gvwrizei afou eivai gata stov apokrufismo, sthv astromavteia, tous frapedes, ta sagavakia kai tis touloumpes....

Sth suvexeia 8a deis kai alla tetoia kataplhktika sxhmata (tou idiou stul) opws UFO, aeroplava kai atomikes ekrh3eis... se auta o suggrafeas exei balei kai lezavtes av kai xwris autes mporei kapoios va katalabei ti evvoei.... to akatalabistiko sxhma o eggovos davihl to afhse metewro... tespa.....

Auta ta oliga... suggvwmh av sas ta eprh3a....

Filakia zoulhkta!

2006-03-23T00:40:00.000+02:00

Χωρίς χρονοτριβή το βιβλίο το οποίο βρίσκεται στα χέρια μου αποτελεί εργασία πρώτου μεγέθους το οποίο συναγωνίζεται επάξια τα πρω(κ)τόκολλα 1,2, 3, .. , ν – 1, ν καθώς και όλα τα εσχατολογικά συγγράμματα της κατηγορίας του. Το βιβλίο μεγέθους Α4 περίπου περιέχει κείμενο 10) + 1 σελίδων. Ο συγγραφέας του ονομάζεται Γεώργιος Νικόλαος Βασιλόπουλος του Αναστασίου (βεβαίως βεβαίως), αγνώστων λοιπόν στοιχείων. Ο ίδιος πάντως αρέσκεται να αυτοαποκαλείται «Ο εγγονός του Δανιήλ». Το χρώμα του είναι πάλλευκο με μαύρα γράμματα όφσετ και το σύστημα (όπως ήταν φυσικό για εκείνη την εποχή) είναι το πολυτονικό = σωστοτονικό. Ο παγκοσμίου φήμης εκδοτικός οίκος «Το Γυροσκόπιο» ανέλαβε την έκδοση του αριστουργήματος = τερατουργήματος. Ο τίτλος αυτού: «ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ». Ημερομηνία έκδοσης η 28η Νοεμβρίου 1980, επίσημη χρονολογία κατά την οποία το έργο αυτό δωρίθηκε στην Εθνική Βιβλιοθήκη (κατά τα λόγια του γράφοντος).

Δεν γνωρίζω πως το παρόν πόνημα έφτασε ως εμέ. Καθαρή τύχη ή θεία χάρις πάντως βρίσκεται εδώ και το κρατώ στα χέρια μου. Διαβάζοντας το επιτέλους κατέλαβα την ρήση γνωστού σιωνιστή επιστήμονα ο οποίος έκανε γονυπετείς οσφυοκάμψεις στον Καραμπουζουκλή για να του αποκαλύψει τη θεωρία της σχετικότητας, ότι δηλαδή «δύο πράγματα είναι αστείρευτα, το σύμπαν που πολύ αμφιβάλλω και η ανθρώπινη βλακεία».

Δεν έμαθα πόσα αντίτυπα έκανε αυτό το πόνημα, πόσοι το διάβασαν, τι τιμή είχε εκείνη την εποχή, δεν υπάρχουν περιεχόμενα, δεν υπάρχει σύντομο βιογραφικό, δεν υπάρχει βιβλιογραφία (αφού όλη η γνώση έρχεται από τον προφήτη), στο ίντερνετ φυσικά δεν βρήκα στοιχεία, ότι υπάρχει είναι η γνώση που δίνει το βιβλίο αυτό καθ’ αυτό. Συμπαντική γνώση. Μη σας ξεγελά ο τίτλος «Καθολική Εκκλησία» δεν έχει σχέση με τον καθολικισμό, ούτε με τα έξαλλα τεφτέρια των χριστιανοπλήκτων εναντίων των αιρετικών. Αυτό το βιβλίο είναι ένα βιβλίο προφητειών και ποιο συγκεκριμένα μία «ανάλυση» σε (τι άλλο;)..... την αποκάλυψη του Ιωάννου.

Το παρόν σύγγραμμα είναι καθαρά Λιακοπουλικόν. Αυτός είναι ο οδηγός η αρχή και το τέλος. Πουθενά αλλού δεν είδα τόσο τζερτζελέ = αχταρμά όσο σε αυτήν την έκδοση. Δυστυχώς το βιβλίο αυτό δεν διαφημίστηκε από κανέναν... αποτελεί από μόνο του διαφήμιση = δυσφήμηση. Το έργο του Ιωάννη γενικά έχει προκαλέσει μεγάλη φασαρία στο τι τελικά αυτό συμβολίζει. Άλλοι λένε ότι είναι ένα καθαρά πνευματικό έργο, άλλοι λένε ότι αποτελεί ονείρωξη μισαλλόδοξων παπαδαραίων, άλλοι λένε ότι αφορούσε σχέδια για την καταστροφή της (τότε) Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, άλλοι λένε ότι είναι θεόσταλτο και άλλοι λένε ότι είναι μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας. Το παράδοξο είναι ότι η ανάλυση του Βασιλόπουλου (αγνώστων λοιπόν στοιχείων και εγγονού του Δανιήλ) είναι ποιο μπερδεμένη από το ίδιο το πρωτότυπο κείμενο. Εκείνα τα χαρακτηριστικά στοιχεία που το κάνουν Λιακοπούλειο είναι ως εξής:

Είναι προφητικόν (μιλάει για μελλούμενα, ποθούμενα, πετούμενα και άλλα)
Είναι εσχατολογικόν (μιλάει για την βασιλεία του σιξ σιξ σιξ)
Μιλάει για πυρηνικούς πολέμους του παρελθόντος
Μιλάει για 17 τύπους αεροπλάνων και δη ελικοφόρων (δεν αναφέρει Βριλς, βιμάνας και χαννεμπού πάντως, ίσως να εξυπακούονται)
Μιλάει για τον Τρωικό Πόλεμο (Αγία Τρωάς) και τον Πόλεμο του «Εφτά Επί Θήβαι»
ΜΕΓΑΛΗ ΔΙΑΦΟΡΑ ΕΤΟΥΤΗ ΕΔΩ: ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΙ (ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟΝ ΑΙΓΟΚΑΙΡΟ=ΔΙΑΒΟΛΟ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΧΑΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΕΡΣΕΣ+ΙΝΔΟΥΣ+ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ ΜΕ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΥΣΤΡΑΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΑΥΡΟΕΙΔΗΣ ΣΙΝΟΜΟΓΓΟΛΟΙΑΠΩΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΑΟΥΔΑΡΑΒΕΣ!!!!!! (ίσως κάτι να θέλει να μας κρύψει εν τέλη ο Λιακό, μήπως λέω μήπως εμείς και ο Πούτιν δεν είμαστε the good guys after all????)
Ο Ηρακλής, ο Θησέας και όλοι οι αρχαίοι ήρωες είναι κάπου εκεί και κάτι κάνουν.
Επίσης υπάρχουν και οι Ίνκας, Αιγύπτιοι, Εβραίοι, Ρωμαίοι (είναι τρελοί...) και Θηβαίοι.
Υπάρχουν βουλωτήρια και τρούπες (πολλές) και σφραγίδες και τάρταρα.
Η Ωραία Ελένη είναι η Βαβυλώνα. Η χίμαιρα είναι η Ελλάδα και η Σφίγγα οι υποχθόνιοι καλοί καλλικάντζαροι που μας νίκησαν.
Ο Χριστός βρίσκεται ανέπαφος κάπου στο Λονδίνο κρατώντας τα σύμβολα της Αιγύπτου ένα κοπίδι και μία τανάλια η κάτι τέτοιο τέλος πάντων!
Ο Χριστός αποτελεί «ακρογωνιαίο λίθο προγράμματος ‘και της βασιλείας ουκ εσταί τέλος’» το οποίο βρίσκεται μέσα στην πυραμίδα της Γκύζας από όπου το σύλησαν οι Εγγλέζοι όπως και τα Ελγίνεια (σύμπτωση και αυτό εεεεεε;;;;;).
Μιλάει για πυρηνικές κεφαλές, πυραύλους, διαστημόπλοια και άλλα εσπεριδοειδή.
Ο «Εγγονός Δανιήλ» στέλνει προσωπικές επιστολές στις εκκλησίες των Ελλήνων, Εβραίων, Αιγυπτίων, Ινδιών και Ίνκας.
Έχει καταπληκτικά σχέδια διαστημοπλοίων, ιπτάμενων δίσκων, δορυφόρων που εξαπολύουν θανατηφόρες ακτίνες, μανιτάρια πυρηνικών εκρήξεων και αεροπλάνα ζωγραφισμένα κατευθείαν από το Χριστό (μυστικιστικά) δια μέσου του χεριού του προφήτου εγγονού Δανιήλ (θα κάνω σκάννινγκ των ντοκουμέντων τούτων...)
Άλλα ηχηρά παρόμοια που τώρα βαριέμαι να γράφω......

Είθε ο πάλμος, ο σακέτος πακέτος, οι γεροντάδες +ΕΥΛΟΓΗΣΟΝ+, ο Ιωάννης ο εκ Πενίας, ο Μαρμαρωμένος Βασιληάς, Ο Χέρμαν Γκαίρινγκ και η Μάρλεν Ντίντριχ, ο κοντοπούτινος, ο μπιν λάντεν, ο μπιλ γκέιτζ, ο νικ δε γκρικ καθώς και το συμπαντικό πνεύμα του προφήτου να σας έχουν καλά.